 |
|
|  Σάββατο 9/12
ΔΕΑΔ
Η χάρη στον πρώην πρόεδρο τού Περού, Αλμπέρτο Φουχιμόρι ,ισοδυναμεί με «ατιμωρησία»
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΔΕΑΔ) έκρινε χθες Παρασκευή πως η χάρη που απένειμε η περουβιανή δικαιοσύνη στον πρώην πρόεδρο Αλμπέρτο Φουχιμόρι, 85 ετών, ο οποίος εξέτιε ποινή κάθειρξης 25 ετών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, «μπορεί να δημιουργήσει σοβαρή μορφή ατιμωρησίας».
Η ΔΕΑΔ «απορρίπτει την απόφαση του Περού να απελευθερώσει τον πρώην πρόεδρο Αλμπέρτο Φουχιμόρι, ο οποίος εξέτιε ποινή για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», σύμφωνα με δελτίο Τύπου που δημοσιοποιήθηκε στην έδρα της, στην Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με τον θεσμό, το περουβιανό κράτος ενήργησε κατά τρόπο που «αντίκειται προς τις διεθνείς υποχρεώσεις του» και «κατά παραβίαση εντολών που είχαν εκδοθεί από το ΔΔΑΔ», το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Η Επιτροπή θυμίζει πως «η απονομή χάριτος και άλλες εξαιρέσεις από τις ευθύνες προσώπων που έχουν καταδικαστεί για βαριές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μπορεί να δημιουργήσει σοβαρή μορφή ατιμωρησίας».
Οικογένειες θυμάτων επί των ημερών του Αλμπέρτο Φουχιμόρι ζήτησαν εξάλλου από τη ΔΕΑΔ να δημοσιοποιήσει «απόφαση» που θα αναφέρει, «καθαρά και δυνατά», πως το περουβιανό κράτος «παρέβη διαταγή (του ΔΔΑΔ) και, σε αυτή τη βάση, να αποστείλει έκθεση στη Γενική Συνέλευση του ΟΑΚ», δήλωσε η Γκλόρια Κάνο, δικηγόρος που τις εκπροσωπεί, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Ο πρώην πρόεδρος Φουχιμόρι (1990-2000) πάσχει από χρόνια προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, παθήσεων του αναπνευστικού και του νευρικού συστήματος και παράλυση του προσώπου.
Την Τετάρτη, βγήκε από τη φυλακή κατ’ εντολή του Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο αποκατέστησε τη χάρη που του είχε χορηγηθεί το 2017 «για ανθρωπιστικούς λόγους».
Την Τρίτη, το ΔΔΑΔ ζήτησε το Περού να μην απελευθερώσει τον πρώην πρόεδρο προτού μελετήσει την απόφαση του Συνταγματικό Δικαστηρίου και αποφανθεί αν ήταν σύννομη. Η κυβέρνηση υπό την πρόεδρο Ντόνα Μπολουάρτε, αψηφώντας το, έδωσε πράσινο φως στην αποφυλάκισή του.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
