 |
|
|  Τετάρτη 31/7
«Βρεθήκαμε στην κόλαση, θέλουμε δικαιοσύνη», λέει η σύζυγος Ελληνοκαναδού επιχειρηματία που ξυλοκοπήθηκε στο Ηράκλειο
star, protothema.gr
Εξιτήριο πήρε ο Ελληνοκαναδός επιχειρηματίας που ξυλοκοπήθηκε άγρια στο κέντρο του Ηρακλείου, ενώ δύο εβδομάδες μετά και παρά τα δύο εντάλματα σύλληψης, οι δράστες παραμένουν άφαντοι.
Η σύζυγός του, μιλώντας στο Star, ζήτησε δικαιοσύνη ενώ περιέγραψε και την κατάσταση του άνδρα της, καθώς πήγαν στο νησί για διακοπές και κατέληξαν στο νοσοκομείο.
«Για μένα το σημαντικό είναι ο Εμμανουήλ να γυρίσει πίσω στη ζωή. Αλλά αυτοί είναι ακόμα ελεύθεροι και δεν έχουν συλληφθεί δυο εβδομάδες μετά. Ξέρω ότι η αστυνομία θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Το πιστεύω αυτό», είπε χαρακτηριστικά η σύζυγος τού Ελληνοκαναδού επιχειρηματία, που στις 16 Ιουλίου ξυλοκοπήθηκε άγρια στο κέντρο του Ηρακλείου με αφορμή μια παρατήρηση για τσιγάρο.
Από τη μία νιώθει ανακούφιση γιατί ο άνδρας της ζει αλλά νιώθει θυμό και οργή επειδή οι υπεύθυνοι του ξυλοδαρμού παραμένουν χωρίς σύλληψη.
«Στον Καναδά όπου ζω, οι κατηγορούμενοι φθάνουν ενώπιον του δικαστικού συστήματος πολύ γρήγορα γιατί αποτελούν απειλή για την κοινωνία στο σύνολό της. Δεν πιστεύω ότι κανείς θα ήθελε να είναι στη θέση μας αυτή τη στιγμή γιατί βρεθήκαμε στην κόλαση. Δεν μπορώ να τους αποκαλέσω ανθρώπους, θέλουμε δικαιοσύνη. Αγαπώ τους Κρητικούς και ακόμα και τώρα βγαίνω από το νοσοκομείο και ο κόσμος με σταματάει στο δρόμο και λέει "συγγνώμη, συγγνώμη". Ο κόσμος σχεδόν κλαίει. Όλη η Ελλάδα είναι μαζί σου. Αυτά τα λόγια με κάνουν δυνατή», είπε η σύντροφος του θύματος.
Ο Ελληνοκαναδός επιχειρηματίας έμεινε στο νοσοκομείο δυο εβδομάδες, ακόμα και στη Μoνάδα Εντατικής Θεραπείας, με δύο χειρουργεία, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και σοβαρή βλάβη στο μάτι.
«Αναρρώνει σιγά σιγά μέρα με την ημέρα αλλά η πλήρης ανάρρωση όπως μιλήσαμε με τους γιατρούς μπορεί να πάρει ένα χρόνο. Βλέπει πολύ θολά. Είναι θαύμα ότι ακόμα ζει. Ήταν μεταξύ θανάτου και ζωής...», είπε η σύντροφός του, προκαλώντας ανατριχίλα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
