 |
|
|  Πέμπτη 1/8
Η δολοφονία επικεφαλής τής Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγια, προκάλεσε σοκ στα Παλαιστινιακά Εδάφη
AFP,zougla.gr
«Σαν βροντή, κάτι απίστευτο», λέει ο Ουάελ Κουντάιχ, κάτοικος της Λωρίδας της Γάζας. Η ανακοίνωση της “δολοφονίας” στην Τεχεράνη του Ισμαήλ Χανίγια, ηγέτη της Χαμάς που ασκεί την εξουσία στη Γάζα, προκάλεσε σοκ στα παλαιστινιακά εδάφη.
“Η είδηση ήταν σοκ για εμάς όταν ξυπνήσαμε”, προσθέτει ο κάτοικος αυτός, ηλικίας 35 ετών, μερικές ώρες μετά την ανακοίνωση από τη Χαμάς του θανάτου του ηγέτη του πολιτικού της γραφείου, ο οποίος σκοτώθηκε από ισραηλινό πλήγμα στην Τεχεράνη όπου είχε πάει προκειμένου να παρακολουθήσει την ορκωμοσία του νέου προέδρου του Ιράν.
“Η είδηση με εξέπληξε επειδή ο (Ισμαήλ) Χανίγια είναι ο επικεφαλής των διαπραγματεύσεων”, λέει ο Άχμεντ Ουίσαχ, ένας άλλος κάτοικος της Λωρίδας της Γάζας, αναφερόμενος στις έμμεσες συνομιλίες ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ στην προσπάθεια να τεθεί τέλος στον πόλεμο στον μικρό παλαιστινιακό θύλακα που ξέσπασε μετά την πολυαίμακτη επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου στο ισραηλινό έδαφος.
“Ως επικεφαλής του κινήματος Χαμάς, είναι εκείνος που διεξάγει τις διαπραγματεύσεις εξ ονόματος του κινήματος, δεν περίμενα ότι ένα μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας θα δολοφονούνταν από την ισραηλινή κατοχή”, προσθέτει ο Ουίσαχ.
Ο Γιούσεφ Σαΐντ παρατηρεί από την πλευρά του πως “το Κατάρ μπόρεσε να προστατεύσει τον Χανίγια (από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα πριν από περίπου) δέκα μήνες, όμως το Ιράν δεν μπόρεσε να τον προστατεύσει μόλις μερικές ώρες με όλες τις υπηρεσίες πληροφοριών, τον στρατό, τη δύναμη και τα όπλα του”, λέει ο κάτοικος αυτός της Λωρίδας της Γάζας.
Ο Χανίγια ζούσε στο Κατάρ, μια χώρα του Κόλπου που φιλοξενεί το πολιτικό γραφείο της Χαμάς με τις ευλογίες των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2012, μετά το κλείσιμο από το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα του γραφείου του στη Δαμασκό, στη Συρία.
Για τους Παλαιστινίους με τους οποίους μίλησε το AFP, ο Χανίγια πέθανε σαν “μάρτυρας” λόγω του τρόπου με τον οποίο σκοτώθηκε.
“Είναι αυτό που ελπίζει κάθε Παλαιστίνιος (…) να γίνει μάρτυρας υπερασπιζόμενος τη γη του, τον λαό του και τις ιερές αξίες του”, είπε ο Μοχάμαντ Φαρουάνα, 38 ετών, από τη Χαν Γιούνις, μια πόλη της νότιας Λωρίδας της Γάζας όπου τα ισραηλινά στρατεύματα έβαλαν τέλος αυτή την εβδομάδα σε μία χερσαία επιχείρηση μεγάλης κλίμακας η οποία προκάλεσε εκατοντάδες θανάτους, σύμφωνα με την υπηρεσία Πολιτικής Άμυνας της Γάζας, και εκτοπισμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο εσωτερικό του θύλακα.
“Ο Χανίγια έδωσε παιδιά και εγγόνια”, [στην παλαιστινιακή υπόθεση] πρόσθεσε ο Φαρουάνα, αναφερόμενος στα δέκα μέλη της οικογένειας του Χανίγια που σκοτώθηκαν τον Ιούνιο στη διάρκεια αεροπορικού πλήγματος στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ Σάτι, στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας.
Η ανακοίνωση του θανάτου του Χανίγια προκάλεσε επίσης έντονες αντιδράσεις στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, παλαιστινιακή περιοχή που κυβερνάται εν μέρει από την Παλαιστινιακή Αρχή του Μαχμούντ Αμπάς, του ισχυρού άνδρα της Φάταχ, του αντίπαλου κινήματος στη Χαμάς.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
