 |
|
|  Πέμπτη 1/8
11η Σεπτεμβρίου
Ο «εγκέφαλος» των τρομοκρατικών επιθέσεων θα δηλώσει ένοχος 23 χρόνια μετά
NYT,protothema.gr
Ο Χαλίντ Σέιχ Μοχάμεντ, ο πακιστανός υπήκοος που χαρακτηρίζεται εγκέφαλος των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο, συνελήφθη το 2003 και μετήχθη στην αμερικανική στρατιωτική φυλακή στο Γουαντάναμο όπου παραμένει από το 2006, αποδέχθηκε έπειτα από διαπραγμάτευση να δηλώσει ένοχος, όπως και άλλοι δυο συγκρατούμενοί του, ανακοίνωσε χθες Τετάρτη το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ.
Αν και το Πεντάγωνο απέφυγε να δώσει λεπτομέρειες, η συμφωνία επιτρέπει στον Χαλίντ Σέιχ Μοχάμεντ να αποφύγει την προσαγωγή του σε δίκη, στην οποία διέτρεχε κίνδυνο του επιβληθεί η θανατική ποινή, θα εκτίσει ισόβια κάθειρξη, διευκρίνισε η εφημερίδα New York Times.
Οι δύο συγκατηγορούμενοι τού Χαλίντ Σέιχ Μοχάμεντ που αφορά επίσης η συμφωνία είναι οι Ουάλιντ μπιν Ατάς και Μουστάφα αλ Χαουσάουι.
Και οι τρεις κρατούνται τις τελευταίες δυο δεκαετίες στη φυλακή στο Γουαντάναμο, στην Κούβα, σε έδαφος που παραχωρήθηκε με μίσθωση επ’ αόριστον το 1903 στις ΗΠΑ.
Και οι τρεις αντιμετώπιζαν κατηγορίες για τρομοκρατία και τη δολοφονία σχεδόν 3.000 ανθρώπων στις επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον.
Ουδέποτε δικάστηκαν: η παραπομπή τους στη δικαιοσύνη ήταν πιθανό να αντιμετωπίσει κωλύματα, ιδίως εξαιτίας της απόσπασης πληροφοριών από αυτούς με συστηματικά βασανιστήρια που υπέστησαν σε μυστικές φυλακές της CIA.
Τον Μάρτιο του 2022, οι συνήγοροι υπεράσπισης των φυλακισμένων είχαν επιβεβαιώσει πως διεξάγονταν διαπραγματεύσεις για να συμφωνηθεί η ποινή τους, ώστε να μην προσαχθούν σε δίκη ενώπιον στρατοδικείου.
Οι κατηγορούμενοι ζήτησαν και έλαβαν τη διαβεβαίωση πως θα παραμείνουν στη φυλακή στη ναυτική βάση τού Γουαντάναμο, δεν θα μεταχθούν σε ομοσπονδιακή φυλακή στις ηπειρωτικές ΗΠΑ, όπου θα εξέτιαν τις ποινές τους στην απομόνωση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
