 |
|
|  Πέμπτη 1/8
ΝΕΚΡΟΣ (ΚΑΙ) Ο ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΝΤΕΪΦ
Το Ισραήλ ανακοίνωσε πως σκότωσε και τον «εγκέφαλο» τής επίθεσης τής 7ης Οκτωβρίου
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως «εξολοθρεύτηκε» ο στρατιωτικός ηγέτης της Χαμάς, Μοχάμεντ Ντέιφ, σε αεροπορική επιδρομή.
Ο διοικητής της στρατιωτικής πτέρυγας του ισλαμιστικού κινήματος, Μοχάμεντ Ντέιφ, σκοτώθηκε σε επίθεση στη Γάζα , επιβεβαιώνουν οι IDF.
Υπήρξε «αρχιτέκτονας» της επίθεσης της Χαμάς κατά του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, της φονικότερης επίθεσης στην ιστορία της χώρας, όταν περίπου 1.200 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 251 άλλοι μεταφέρθηκαν στη Γάζα ως όμηροι.
Πρόκειται για ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα κατά παλαιστινιακού ισλαμιστικού κινήματος μετά και τη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια στο Ιράν.
Ποιος ήταν ο Μοχάμεντ Ντέιφ, γνωστός και ως «ο Επισκέπτης»
Ο μονόφθαλμος Ντέιφ αποτέλεσε επί χρόνια αγκάθι για το Ισραήλ, παρά τις πολλές απόπειρες δολοφονίας εναντίον του.
Ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που είχε αναρριχηθεί στις τάξεις της Χαμάς, ενώ είχε καταφέρει να επιβιώσει από πέντε απόπειρες δολοφονίας, στις οποίες σκοτώθηκαν η γυναίκα και τα δύο παιδιά του. Ο ίδιος έχασε τα δύο πόδια και το ένα του χέρι.
Ο Ντέιφ, ο οποίος κατασκεύαζε βόμβες, σχεδίασε προσεκτικά την αιματηρή επίθεση στη Γάζα που αιφνιδίασε τους Ισραηλινούς αξιωματούχους. Διέταξε τους τρομοκράτες να χρησιμοποιήσουν εκρηκτικά και μπουλντόζες ώστε να διαπεράσουν τους φράχτες που περιβάλλουν τη Γάζα, για να περάσουν στη συνέχεια εκατοντάδες άλλοι.
Το Ισραήλ τον έβαλε στη φυλακή το 2000, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει στην αρχή της δεύτερης παλαιστινιακής εξέγερσης, αλλιώς γνωστή και ως Ιντιφάντα.
Το πολεμικό του ψευδώνυμο ήταν «Επισκέπτης» και παρέπεμπε στην πρακτική των Παλαιστίνιων μαχητών να περνούν κάθε βράδυ σε διαφορετική κατοικία – ως φιλοξενούμενοι – για να μείνουν μακριά από το στόχαστρο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών.
Ο Ντέιφ, ο οποίος βρισκόταν πίσω από ένα δεκαετές πρόγραμμα για τη διάνοιξη σηράγγων κάτω από τη Γάζα, γεννήθηκε ως Μοχάμεντ Ντιάμπ Ιμπραήμ αλ-Μάσρι στον προσφυγικό καταυλισμό Χαν Γιουνίς το 1965, όταν η Γάζα ήταν υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου.
Ο Ντέιφ έγινε ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των Ταξιαρχιών Izz ad-Din al-Qassam μετά τη δολοφονία του Σαλάχ Σεχάντ από το Ισραήλ τον Ιούλιο του 2002.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
