 |
|
|  Πέμπτη 3/10
... λίγο μετά πέθανε από ασιτία
4χρονος εκλιπαρεί τον πατέρα του «μπορείς να μου δώσεις ψωμί;»
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ανατριχίλα προκάλεσε σε δικαστήριο των ΗΠΑ που εκδικάζει την υπόθεση του θανάτου του 4χρονου Μπέντζαμιν Κερβέρα από ασιτία, το βίντεο με το μικρό αγόρι να εκλιπαρεί τον κατηγορούμενο πατέρα του για ένα κομμάτι ψωμί.
«Μπαμπά, μπαμπά, μπορώ να έχω ένα κομμάτι ψωμί;» ακούγεται να λέει ο 4χρονος έχοντας τα χέρια του μπροστά στο στήθος του, σε ένα βίντεο το οποίο, όπως ειπώθηκε στο δικαστήριο, καταγράφηκε λίγες ημέρες πριν να αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 17 Αυγούστου 2021.
Όπως μετέδωσε το κανάλι KSAT, ο 4χρονος παρακαλούσε τον πατέρα του για ψωμί, νερό ή γάλα πριν να του πει «θέλω λίγο ψωμί».
Το συγκλονιστικό βίντεο καθώς και άλλα περίπου 30 που παρουσιάστηκαν στη δίκη, προήλθαν από το κινητό της μητριάς του και από κάμερες ασφαλείας.
Σε κάποια από αυτά φαίνεται το μικρό αγόρι να ψάχνει μέσα στη νύχτα σε ντουλάπια και το ψυγείο για τροφή ενώ σε άλλο βίντεο ο 4χρονος είναι εμφανώς χτυπημένος.
Σε φωτογραφίες που κατέθεσε ιατροδικαστής είπε ότι τα τραύματα στο κορμί του αγοριού δεν προήλθαν από τις προσπάθειες του πατέρα του να του κάνει ανάνηψη.
Όπως κατατέθηκε στο δικαστήριο ο 31χρονος Μπράντον Κερβέρα, ο οποίος αντιμετωπίζει την ποινή των ισοβίων, είχε κλειδώσει τα ντουλάπια για να είναι πιο δύσκολο στο αγόρι να βρει φαγητό.
Σε ένα από τα μηνύματα που είχε ανταλλάξει με την πρώην σύζυγό του, ο 31χρονος της έγραψε για τον 4χρονο «δεν χρειάζεται να φάει δείπνο» ενώ σε άλλο της είπε να του δώσει μόνο ψωμί αφού εκείνη του είχε μεταφέρει τις δραματικές παρακλήσεις του αγοριού.
Από την πλευρά τους οι συνήγοροι του 31χρονου υποστηρίζουν ότι είναι εσφαλμένη η αναφορά σε ασιτία ως αιτία θανάτου του παιδιού κατηγορώντας την εισαγγελία για προσπάθεια παραπλάνησης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
