 |
|
|  Tετάρτη 9/10
ΣΟΚ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
«Η μητέρα μου έφερνε άνδρες στο σπίτι και με βίαζαν όταν ήμουν 12 ετών»...
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Συγκλονίζουν οι περιγραφές 27χρονης από την Κέρκυρα για τη φρίκη που βίωσε δίπλα στην μητέρα της, όταν την εξωθούσε στην πορνεία από την ηλικία των 12 ετών. Η μητέρα έχει παραπεμφθεί με βούλευμα να δικαστεί για ηθική αυτουργία σε βιασμό και μαστροπεία ανηλίκου.
«Ο καθένας πλήρωνε από 50 ή 100 ευρώ τη φορά που καρπωνόταν η μητέρα μου. Είτε ερχόταν στο σπίτι μας, είτε πήγαινα στα δικά τους ακατάλληλες ώρες», ήταν κάποια από τα λόγια του θύματος στο Mega.
Η Σπυριδούλα περιέγραψε στους αστυνομικούς τον εφιάλτη που έζησε σαν παιδί, με μια μητέρα που αδιαφορούσε κι έναν πατέρα ανίκανο να κάνει το παραμικρό, χτυπημένος από τον καρκίνο. Τον έχασε όταν ήταν 8 ετών.
Η καταγγέλλουσα, ζούσε υπό το καθεστώς ανέχειας και παραμέλησης. Εγκατέλειψε το σχολείο έχοντας φοιτήσει μόνο στο δημοτικό και αντιμετώπιζε προβλήματα υστέρησης στην ψυχοσυναισθηματική της ανάπτυξη. Δεν έλαβε την απαιτούμενη φροντίδα, όπως θα έπρεπε, από το στενό της οικογενειακό της περιβάλλον, ενώ οι γονείς της αρνήθηκαν την όποια βοήθεια από αρμόδιες υπηρεσίες που τους προσφέρθηκε.
Όπως αναφέρει η ίδια, την έσωσαν οι γείτονες που έκαναν καταγγελία και το παιδί απομακρύνθηκε από τη μητέρα.
«Μέχρι τα 15 μου χρόνια γιατί μετά με πήρανε γιατί έγινε καταγγελία στο Χαμόγελο του Παιδιού και με πήγανε σε ίδρυμα. Το κατήγγειλαν οι γείτονες πάνω από την πολυκατοικία. Έβλεπαν ότι γίνονταν αυτά και έκαναν καταγγελία. Αντί να παίζω με τις κούκλες μου η μητέρα μου έφερνε άντρες στο σπίτι… Και πονάω. Μόνο και μόνο που βίωσα αυτά που βίασα, πονάω. Δηλαδή, δεν μπορώ να κοιμηθώ, φοβάμαι», λέει.
Η μητέρα της, ποτέ δεν παραδέχτηκε τους ισχυρισμούς της κόρης της. Αντίθετα, ισχυρίζεται ότι είναι όλα ψέματα. «Αρνούμαι τα πάντα. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αλήθεια. Οι άνδρες που μας επισκέπτονταν ήταν φίλοι του συντρόφου μου και πατέρα της κόρης μας και έρχονταν για τον πείσουν να πάρει τα φάρμακά του, γιατί ήταν καρκινοπαθής και δεν τα δεχόταν από εμένα. Το παιδί μου έκανε αυτές τις καταγγελίες ως αντίδραση στο πρόσωπό μου για τον εν τέλει θάνατο του πατέρα της» υποστηρίζει η κατηγορούμενη.
Η Σπυριδούλα πέρασε άσχημα. Υπήρξε άστεγη, πέρασε από ορφανοτροφεία. Πήγαινε όπου την πήγαιναν.«Είμαι άστεγη. Με πήραν από εδώ, από το ορφανοτροφείο και με πήγαν στην Αθήνα. Πήγα στο δημοτικό. Πήγα και το εγκατέλειψα. Με πίεσε η μητέρα μου να το εγκαταλείψω. Όταν με κάλεσε ο Ανακριτής αναγκάστηκα να πω ότι δεν έγινε γιατί με απείλησε (σ.σ. η μητέρα μου) ότι θα με σκοτώσει», είπε.
Παρά το ότι κάποια στιγμή η Σπυριδούλα τα πήρε όλα πίσω, υπό τις απειλές της μητέρας της, οι ανακριτικές Αρχές, δεν πείστηκαν και θεώρησαν ότι οι αρχικές της καταθέσεις ήταν εκείνες που περιέγραφαν τη φρίκη που είχε ζήσει αυτή η γυναίκα σήμερα, όταν ήταν παιδί. Το αποτέλεσμα ήταν να ασκηθεί κακουργηματική δίωξη σε βάρος της μητέρας της.
Με βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών Κέρκυρας η μητέρα της 27χρονης παραπέμπεται στο ακροατήριο του μεικτού ορκωτού δικαστηρίου για να δικαστεί για τις αξιόποινες πράξεις της ηθικής αυτουργίας σε βιασμό κατ’ εξακολούθηση και μαστροπεία ανηλίκου νεότερου των 15 χρόνων.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
