 |
|
|  Τρίτη 15/10
ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΑΚΡΑΙΑ ΦΤΩΧΕΙΑ
Οι «ισχυροί» τού πλανήτη εγκαταλείπουν τα 26 πιο φτωχά κράτη,αναφέρει Παγκόσμια Τράπεζα
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Οι 26 πιο φτωχές χώρες του κόσμου, όπου το 40% των ανθρώπων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, λαμβάνουν το χαμηλότερο επίπεδο διεθνούς βοήθειας από την αρχή τού αιώνα, την ώρα που η κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση επιδεινώνεται, προειδοποίησε η Παγκόσμια Τράπεζα.
Σε έκθεσή της που δημοσιεύθηκε την Κυριακή η Παγκόσμια Τράπεζα εξέφρασε την ανησυχία της για το γεγονός ότι η μάχη κατά της ακραίας φτώχειας σε αυτές τις χώρες – που είναι επίσης αντιμέτωπες με το μεγαλύτερο επίπεδο χρέους από το 2006, τις ολοένα και πιο σοβαρές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής καθώς και με πολιτική αστάθεια, ανασφάλεια ή πόλεμο — υποχωρεί την ώρα που οι ανάγκες είναι πιο μεγάλες από ποτέ.
Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι οικονομίες των χωρών αυτών είναι σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν πριν το ξέσπασμα της πανδημίας covid-19 το 2020. Το ΑΕΠ τους ανά κάτοικο μειώθηκε έως και κατά 14% το διάστημα από το 2020 ως το 2024, την ώρα που θα χρειαζόταν να επενδύουν το αντίστοιχο του 8% του ΑΕΠ τους ετησίως προκειμένου να πετύχουν τους αναπτυξιακούς τους στόχους, υπογράμμισε η Παγκόσμια Τράπεζα.
«Οι οικονομίες αυτές έχουν ανάγκη από μεγαλύτερη βοήθεια από το εξωτερικό, άμεσα ή έμμεσα μέσω της Διεθνούς Ένωσης Ανάπτυξης (IDA- τον οργανισμό της Παγκόσμιας Τράπεζας αρμόδιου για την παροχή δανείων και τις δωρεών στις πιο φτωχές χώρες)», υπογράμμισε ο αναπληρωτής επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Αϊχάν Κόσε.
Για τις χώρες αυτές η IDA έχει αναχθεί σε βασική πηγή χρηματοδότησης από το εξωτερικό, ενώ η βοήθεια που λαμβάνουν, κυρίως η διμερής, έχει μειωθεί σημαντικά για να φτάσει το 2022 – τελευταία χρονιά για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία – το χαμηλότερο επίπεδο εδώ και 21 χρόνια.
«Για να μπορέσουν αυτές οι χώρες να βγουν από τη χρόνια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να πετύχουν βασικούς στόχους ανάπτυξης, χρειάζεται να επιταχύνουν τις επενδύσεις τους», σε πρωτοφανή επίπεδα τα οποία δεν μπορούν να πετύχουν μόνες, τόνισε ο επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ίντερμιτ Γκιλ.
Εξάλλου οι 26 χώρες που εξετάστηκαν είναι αντιμέτωπες με μέσο επίπεδο χρέους που αντιστοιχεί στο 72% του ΑΕΠ τους, αυξημένο κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες το 2023, και χρησιμοποιούν περισσότερο από το 10% των εσόδων τους για την πληρωμή των τόκων του χρέους τους.
Οι περισσότερες χώρες που εξετάστηκαν βρίσκονται στην υποσαχάρια Αφρική – από την Αιθιοπία ως το Τσαντ και τη ΛΔ Κονγκό–, όμως στον κατάλογο περιλαμβάνονται και το Αφγανιστάν και η Υεμένη.
Τα δύο τρίτα των 26 πιο φτωχών χωρών είναι αντιμέτωπες είτε με ένοπλες συγκρούσεις είτε δυσκολεύονται να διατηρήσουν την τάξη λόγω θεσμικής ή κοινωνικής αστάθειας, στοιχεία που εμποδίζουν τις ξένες επενδύσεις και σχεδόν κάθε εξαγωγή προϊόντων.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
