 |
|
|  Παρασκευή 22/11
Ακτιβιστής στο Ιράν έραψε τα χείλη του ως διαμαρτυρία για την αυτοκτονία συναγωνιστή του
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Όπως έκανε γνωστό στους λογαριασμούς του στο Χ και το Telegram ένας διάσημος ακτιβιστής στο Ιράν, έραψε τα χείλη του και διαμαρτύρεται με αυτόν τον τρόπο καθημερινά στους δρόμους της Τεχεράνης, μία εβδομάδα μετά την φερόμενη αυτοκτονία ενός άλλου ακτιβιστή.
Ο Χοσεΐν Ρονάγκι δήλωσε πως έραψε τα χείλη για να διαμαρτυρηθεί εναντίον των περιορισμών που επέβαλαν οι ιρανικές αρχές, κατά τη διάρκεια της κηδείας του ακτιβιστή Κιανούς Σαντζάρι, οι φίλοι του οποίου διαβεβαιώνουν πως αυτοκτόνησε αφότου ζήτησε, μάταια, την αποφυλάκιση τεσσάρων κρατουμένων, που θεωρούνται πολιτικοί κρατούμενοι.
Ο θάνατος του ακτιβιστή, ηλικίας 42 ετών, ο οποίος είχε επιστρέψει στο Ιράν πριν από 10 χρόνια αφότου έζησε στις ΗΠΑ, σόκαρε το σύνολο της κοινότητας των ακτιβιστών. Η κοινότητα αυτή κατηγορεί την Ισλαμική Δημοκρατία ότι του άσκησε πιέσεις να βάλει τέλος στη ζωή του, έπειτα από χρόνια συλλήψεων και διώξεων.
Ο Χοσεΐν Ρονάγκι, ένας ακτιβιστής που προασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης, διαμαρτύρεται έχοντας ράψει τα χείλη του από τη 16η Νοεμβρίου. Την ημέρα όπου, όπως καταγγέλλει, οι ιρανικές αρχές εμπόδισαν φίλους και συναδέλφους να παραστούν σε μια τελετή που οργανώθηκε στην Τεχεράνη στη μνήμη του Κιανούς Σαντζάρι.
Ο Ρονάγκι, ο οποίος ανήρτησε διάφορες φωτογραφίες με τα χείλη του ραμμένα με μπλε κλωστή, διαβεβαιώνει πως θα συνεχίσει τη διαμαρτυρία του εωσότου οι ίδιοι κρατούμενοι απελευθερωθούν.
«Θα συνεχίσω να διαδηλώνω με τα χείλη ραμμένα, εωσότου οι επιθυμίες του Κιανούς εκπληρωθούν», έγραψε σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Το να ράψω τα χείλη μου είναι μια πολιτική διαμαρτυρία. Είτε φυλακιστώ, είτε εκτός φυλακής, είτε με κλείσουν στο σπίτι μου ή με εμποδίσουν να συνεχίσω τις καθιστικές διαμαρτυρίες μου, η ευθύνη βαραίνει την Ισλαμική Δημοκρατία».
Ο Ρονάγκι δηλώνει, επιπλέον, πως νιώθει όλο και πιο αδύναμος, με τα χείλη του «να έχουν πρηστεί και να πονούν», καθώς καταναλώνει μονάχα νερό, τσάι και παίρνει φάρμακα, ιδίως αντιβιοτικά.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
