 |
|
|  Σάββατο 18/1/25
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΑΝEΛΘΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ;
Γερμανική εταιρεία κρυογονικής υπόσχεται... 2η ευκαιρία στη ζωή , έναντι 195.000 ευρώ
BBC,protothema.gr
Μία γερμανική εταιρεία κρυογονικής ισχυρίζεται ότι παρέχει τη δυνατότητα επαναφοράς στη ζωή έναντι ενός υψηλού χρηματικού αντιτίμου. Είναι όμως όσα προσφέρει ρεαλιστικά ή απλώς κενές υποσχέσεις;
Σύμφωνα με το BBC, η Tomorrow.Bio «καταψύχει» τους πελάτες της μετά τον θάνατό τους με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορέσει να τους επαναφέρει στη ζωή. Το ποσό που ζητά για αυτές τις υπηρεσίες ανέρχεται σε 200.000 δολάρια (195.000 ευρώ).
Ο συνιδρυτής της εταιρείας, Emil Kendziorra, θεωρεί πως στο μέλλον είναι εφικτό η ιατρική να καταφέρει να «νικήσει» τον θάνατο και να επαναφέρει ανθρώπους στη ζωή. Ο ίδιος ξεκίνησε ως ερευνητής για τον καρκίνο, αλλά στην πορεία άλλαξε προσανατολισμό προς την κρυογονική, καθώς έβρισκε την πρόοδο στην αναζήτηση θεραπείας για τη συγκεκριμένη ασθένεια «υπερβολικά αργή».
Μέχρι σήμερα η Tomorrow.Bio έχει εφαρμόσει τη μέθοδό της σε «3-4 ανθρώπους» και πέντε κατοικίδια, ενώ 700 άτομα έχουν ήδη συμφωνήσει με την εταιρεία να τους προσφέρει τις υπηρεσίες της. Στόχος είναι η επέκταση στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα στο 2025.
Η επαναφορά στη ζωή ενός ανθρώπου στη ζωή, μέσα από τη διαδικασία του διατήρησης του νεκρού του σώματος σε ψυχρές θερμοκρασίες, είναι κάτι που δεν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ μέχρι σήμερα, και πολλοί υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι επιστημονικά αδύνατο. Ακόμα κι αν κάποια εταιρεία πετύχαινε αυτόν τον στόχο, δεν υπάρχουν διαβεβαιώσεις ότι ο πελάτης θα «επέστρεφε» αλώβητος, χωρίς εγκεφαλική ζημιά ή αποσύνθεση κυττάρων. Ωστόσο, η Tomorrow.Bio παραμένει αισιόδοξη ότι θα υλοποιήσει τους στόχους της.
Πώς λειτουργεί η μέθοδος της κρυογονικής
Αρχικά, ο ασθενής υπογράφει το συμφωνητικό έγγραφο και, μόλις ένας γιατρός επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται κοντά στον θάνατο, η εταιρεία στέλνει ένα ασθενοφόρο να τον παραλάβει. Όταν ο ασθενής «φύγει» και ανακηρυχθεί επίσημα νεκρός, μεταφέρεται στο ασθενοφόρο, όπου ξεκινά η διαδικασία συντήρησης του σώματός του. Το σώμα ψυχραίνεται σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός και του χορηγείται κρυοπροστατευτικό υγρό. Σύμφωνα με τον Kendziorra, «μόλις πέσεις κάτω από 0 βαθμούς, δεν θες να παγώσεις το σώμα, θες να το κρυοσυντηρήσεις. Αλλιώς, θα έχεις παγοκρυστάλλους παντού και θα καταστραφεί ο ιστός. Για να το αποφύγεις αυτό, αντικαθιστάς το νερό και οτιδήποτε μπορεί να παγώσει μέσα στο σώμα, με το κρυοπροστατευτικό υγρό. Αφού το κάνεις αυτό, ψύχεις πολύ γρήγορα περίπου στους -125 βαθμούς Κελσίου, και ύστερα πολύ αργά από τους -125 βαθμούς Κελσίου στους -196 βαθμούς. Μόλις επιτευχθεί η τελική θερμοκρασία, ο ασθενής μεταφέρεται σε μία μονάδα στην Ελβετία, όπου περιμένει την «αναγέννηση» του.
Όπως τονίζει ο Kendziorra, «ο στόχος είναι να εξελιχθεί τόσο πολύ στο μέλλον η ιατρική τεχνολογία, ώστε ο καρκίνος ή οποιαδήποτε ασθένεια οδήγησε τον ασθενή στον θάνατο να γίνουν πλήρως ιάσιμες και η όλη διαδικασία της ψύξης να μπορέσει να αντιστραφεί». Δεν έχει σημασία εάν αυτός ο στόχος γίνει πραγματικότητα σε 50, 100 ή και 1.000 χρόνια. «Εφόσον κρατάς τη θερμοκρασία σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα, μπορείς να διατηρήσεις ένα σώμα σε αυτήν την κατάσταση θεωρητικά για πάντα».
«Πολλά πράγματα που έως τώρα δεν έχει αποδειχθεί ότι λειτουργούν, μπορεί να λειτουργήσουν. Απλώς κανείς δεν το έχει επιχειρήσει», λέει ο Emil Kendziorra. Σύμφωνα με τον ίδιο, ιστορικά, όλες οι ιατρικές επεμβάσεις αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό, προτού γίνουν ευρέως αποδεκτές και ενταχθούν στην καθημερινότητά μας. Το ίδιο συνέβη και με τη μεταμόσχευση της ανθρώπινης καρδιάς, όταν πρωτοεπιχειρήθηκε. «Το να πάρεις μια καρδιά από ένα ανθρώπινο σώμα και να τη βάλεις σε ένα άλλο φαινόταν στην αρχή περίεργο, αλλά πλέον το κάνουμε κάθε μέρα». Πιστεύει πως το ίδιο θα συμβεί και με την κρυογονική.
To 2023, ερευνητές διατήρησαν νεφρά τρωκτικών σε παγωμένες θερμοκρασίες για 100 ημέρες. Αφού τα επανέφεραν στην κατάλληλη θερμοκρασία και αφαίρεσαν τις κρυοπροστατευτικές ουσίες, τα μεταμόσχευσαν σε τρωκτικά και τα νεφρά λειτούργησαν κανονικά μέσα σε 30 ημέρες. Αυτό δίνει κάποια ελπίδα και αισιοδοξία ότι η αναγέννηση οργάνων μέσω της κρυογονικής είναι εφικτή, αν και φυσικά, ένα επιτυχημένο πείραμα με τρωκτικά δεν σημαίνει ότι θα υπάρχουν τα ίδια θετικά αποτελέσματα και με ανθρώπους.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
