 |
|
|  Τρίτη 28/1
Γκέιτς
«Τρελές μπούρδες» οι παρεμβάσεις τού Μασκ στην πολιτική άλλων κρατών
Guardian,zougla.gr
Ως τρελές μπούρδες («crazy shit») χαρακτήρισε ο Μπιλ Γκέιτς την ακροδεξιά ρητορική τού Ίλον Μασκ και την παρέμβασή του στην πολιτική άλλων κρατών.
Σύμφωνα με τον Guardian, το Ηνωμένο Βασίλειο ετοιμάζει έναν νέο νόμο για την ασφάλεια στο διαδίκτυο που θα περιόριζε ορισμένες από τις επιχειρήσεις τού Μασκ, συμπεριλαμβανομένου τού ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης X.
Ο Γκέιτς επέκρινε επίσης τον Μασκ για τον εναγκαλισμό του όχι μόνο με δεξιούς πολιτικούς, αλλά ακόμη πιο ακραίους της ακροδεξιάς, συμπεριλαμβανομένου του του Βρετανού αντι-ισλαμιστή ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον.
«Θες να προωθήσεις τη Δεξιά, αλλά λες ότι ο Νάιτζελ Φάρατζ δεν είναι αρκετά δεξιός» είπε ο Γκέιτς στους Sunday Times. «Εννοώ, αυτά είναι τρελές μπούρδες. Υποστηρίζεις το AfD… Αν κάποιος είναι πολύ έξυπνος -και αυτός είναι- θα πρέπει να σκεφτεί πώς μπορεί να βοηθήσει. Αλλά αυτό είναι ένα λαϊκίστικο ανακάτεμα».
«Είναι πραγματικά τρελό να μπορεί να αποσταθεροποιεί τις πολιτικές καταστάσεις στις χώρες» είπε ο Γκέιτς. «Νομίζω ότι στις ΗΠΑ οι ξένοι δεν επιτρέπεται να δίνουν χρήματα. Άλλες χώρες ίσως θα πρέπει να υιοθετήσουν ασφαλιστικές δικλείδες για να βεβαιωθούν ότι οι σούπερ πλούσιοι ξένοι δεν αλλοιώνουν τις εκλογές τους».
«Είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί κάποιος που έχει εργοστάσιο αυτοκινήτων τόσο στην Κίνα όσο και στη Γερμανία, του οποίου η επιχείρηση πυραύλων εξαρτάται εξαιρετικά από τις σχέσεις με κυρίαρχα έθνη και που είναι απασχολημένος με την περικοπή 2 τρισ. δολαρίων από τις κρατικές δαπάνες των ΗΠΑ και τη διαχείριση πέντε εταιρειών, έχει εμμονή με αυτή την ιστορία στο Ηνωμένο Βασίλειο», κατέληξε.
Παρά το γεγονός ότι είχε υποστηρίξει προεκλογικά την Καμάλα Χάρις, ο Γκέιτς επισκέφτηκε τον Τραμπ στο κλαμπ Mar-a-Lago στη Φλόριντα στις 27 Δεκεμβρίου για ένα δείπνο διάρκειας 3 ωρών. «Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση όπου με άκουσε να μιλάω για τον HIV και την ανάγκη να παραμείνω γενναιόδωρος και να καινοτομήσω για να βρω μια θεραπεία», είπε ο Γκέιτς. «Μίλησα πολύ για την πολιομυελίτιδα, την ενέργεια και τα πυρηνικά, και δεν ήταν απορριπτικός.
Ο Γκέιτς πρόσθεσε ότι συναντούσε τον Τραμπ πιο συχνά κατά την πρώτη του θητεία ως προέδρου από ό,τι τον Τζο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Οβάλ Γραφείο. Είπε: «Είχα πολλές φορές που πήγαινα στον Λευκό Οίκο και μου έλεγαν: «Πιστεύουμε ότι θα δείτε τον Πρόεδρο Μπάιντεν σήμερα», αλλά έξι φορές στη σειρά δεν συνέβη», προσθέτοντας ότι αντ’ αυτού καλούνταν να συναντήσει τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας, Τζέικ Σάλιβαν, ή άλλο προσωπικό.
Ο Τραμπ, είπε ο Γκέιτς, «έχει πολλές δυνατότητες να με βοηθήσει… Θα χρηματοδοτήσει την καινοτομία των μολυσματικών ασθενειών ή θα την τερματίσει; Πρέπει να μείνω κοντά. Όποιος καταφέρει να ενθουσιάσει τον Πρόεδρο Τραμπ για τα σωστά πράγματα, θα είναι έργο Θεού».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
