 |
|
|  Τετάρτη 29/1
«Δεν μπορώ να το χωνέψω...»
Αμερικανός επισκέφθηκε το ¶ουσβιτς και έλυσε οικογενειακό μυστήριο 80 χρόνων
gazzetta.gr
Μια απίστευτη και συγκλονιστική ιστορία ήρθε στο «φως» της δημοσιότητας. Eφηβος από τις ΗΠΑ επισκέφθηκε το ¶ουσβιτς και έλυσε ένα οικογενειακό μυστήριο 80 ετών!
Kατά την περιήγησή του σε έκθεση με παιδικά έργα τέχνης στο διαβόητο ναζιστικό κολαστήριο, ο 17χρονος Yuval, που κατάγεται από το Μπρονξ, βρήκε κάτι συναρπαστικό ανάμεσα στις ζωγραφιές των μικρών κρατουμένων. Δίπλα στα έργα τέχνης, παρατήρησε το όνομα τού αδελφού τού παππού του, τού 13χρονου (τότε) Freddy Popper, για τον οποίο κανείς δεν ήξερε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια.
«Μέχρι τώρα, η μοίρα του Φρέντι ήταν απλώς φήμες», δήλωσε ο Γιουβάλ στην εφημερίδα The Post. «Αυτό το ταξίδι έδωσε στην οικογένειά μου αποδείξεις και μια ιστορία που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί».
Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο παππούς Michael Popper δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Freddy.
Ο Michael, ο οποίος ήταν 10 ετών , στάλθηκε στα βουνά της βόρειας Ουγγαρίας για να κρυφτεί στον αχυρώνα μιας χριστιανικής οικογένειας, ενώ ο 13χρονος Freddy στάλθηκε σε μια θεία του στη Βουδαπέστη.
«Είναι η επιτομή των στιγμών OMG. Είναι αδιανόητο - δεν μπορείς να το χωνέψεις», δήλωσε ο Γιουβάλ, ενόψει της 80ής επετείου της απελευθέρωσης του ¶ουσβιτς, που σηματοδοτείται ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.
Η μητέρα του Yuval, Michal Poran, η επικεφαλής του παραρτήματος της Νέας Υόρκης που συνόδευσε την ομάδα, δήλωσε στην Post ότι ήλπιζε να συλλέξει κομμάτια της οικογενειακής ιστορίας, αλλά αυτή η συγκλονιστική ανακάλυψη την άφησε άναυδη.
«Είδα το όνομα και η καρδιά μου σταμάτησε. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Θεράπευσε κάτι που ήταν σπασμένο εδώ και γενιές», δήλωσε η 46χρονη μητέρα τριών παιδιών.
«Ένιωσα σαν ολόκληρη η οικογένειά μου - γενιές και γενιές της οικογένειάς μου - να στέκονταν μαζί μου, πίσω μου, κρατώντας με», είπε ο έφηβος για τη στιγμή που άλλαξε τη ζωή του.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. ¶ραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
