 |
|
|  Τρίτη 11/2
Πάνω απο 1.100 νεκρές θαλάσσιες χελώνες ξεβράστηκαν σε παραλίες τής Ινδίας
Guardian,zougla.gr
Περισσότερες από 1.100 νεκρές θαλάσσιες χελώνες της ποικιλίας olive ridley ξεβράστηκαν στις παραλίες του κρατιδίου Ταμίλ Ναντού στη νότια Ινδία.
«Ποτέ μου δεν είχα ακούσει για τόσο μεγάλο αριθμό χελωνών που ξεβράστηκαν σε κάποια παραλία του Ταμίλ Ναντού, τουλάχιστον τις τελευταίες τρεις δεκαετίες», δήλωσε ο Κουπουσάμι Σιβακουμάρ, καθηγητής οικολογίας στο Πανεπιστήμιο Pondicherry.
Οι περισσότερες από τις χελώνες που ξεβράστηκαν βρέθηκαν κοντά στην πρωτεύουσα της πολιτείας, Τσενάι. Κάθε χρόνο, χελώνες του είδους Lepidochelys olivacea συγκεντρώνονται στα ανοικτά των ακτών της Ινδίας για να αναπαραχθούν.
Οι θηλυκές χελώνες βγαίνουν στην ακτή στις παραλίες όπου εκκολάφτηκαν για να γεννήσουν τα δικά τους αυγά, ενώ τα αρσενικά παραμένουν στο νερό. Συνήθως, στις παραλίες του Τσενάι φωλιάζουν 100 έως 150 χελώνες ετησίως, οπότε η προσάραξη περισσότερων από 1.000 χελωνών προκαλεί έκπληξη, δήλωσε ο Σιβακουμάρ.
Ο κάτοικος του Τσενάι, Ρατζίβ Ράι, δήλωσε ότι είχε εντοπίσει περίπου 80 νεκρές χελώνες σε μια παραλία μήκους 2 χιλιομέτρων κοντά στο σπίτι του. Είπε ότι ειδοποίησε το δασαρχείο της πολιτείας, το προσωπικό του οποίου είναι υπεύθυνο για την ταφή των κουφαριών.
Η αρχική νεκροψία ενός κουφαριού αποκάλυψε βλάβες στους πνεύμονες, ενώ πολλές νεκρές χελώνες είχαν διογκωμένα μάτια. Οι δύο αυτές παρατηρήσεις δείχνουν ότι οι χελώνες είναι πιθανό να πέθαναν από ασφυξία και πνιγμό, δήλωσε ο Γιουβάν Άβες, περιβαλλοντικός ακτιβιστής με έδρα το Τσενάι. Η επίσημη έκθεση της νεκροψίας δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Ο Άβες πρόσθεσε ότι είχε επίσης παρατηρήσει έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό αρσενικών κουφαριών στην παραλία.
Οι λόγοι για τους μαζικούς θανάτους είναι ασαφείς. Ωστόσο, ο Σιβακουμάρ δήλωσε ότι τόσο οι αρσενικές όσο και οι θηλυκές χελώνες θα μπορούσαν να έχουν συγκεντρωθεί κοντά σε παραλίες ωοτοκίας για να αναπαραχθούν. Εάν υπήρχε αλιεία με δίχτυα στην περιοχή, οι χελώνες, οι οποίες πρέπει να βγαίνουν στην επιφάνεια για να αναπνεύσουν, ενδέχεται να παγιδεύτηκαν και να πνίγηκαν.
Αν αυτό συνέβη, είπε ο Σιβάκουμαρ, είναι δύσκολο να πούμε αν οι χελώνες πιάστηκαν σε αλιευτικά δίχτυα κοντά στο Τσενάι ή πιο μακριά και στη συνέχεια κατέληξαν στα ανοιχτά του Τσενάι λόγω ανέμων ή ρευμάτων.
Ο Άβες δήλωσε ότι τα αλιευτικά σκάφη που δραστηριοποιούνται στα ύδατα του Τσενάι συχνά δεν τηρούν τους τοπικούς νόμους, κάτι που είναι πιθανό να συνέβαλε στους θανάτους. Το Ταμίλ Ναντού, για παράδειγμα, έχει απαγορεύσει τις μηχανότρατες σε απόσταση πέντε ναυτικών μιλίων από την ακτή, αλλά ο νόμος συνήθως δεν εφαρμόζεται. Τα δίχτυα των μηχανότρατων πρέπει επίσης να έχουν εγκατεστημένες συσκευές αποκλεισμού των χελωνών, αλλά «ως γνωστόν, κανείς δεν τις έχει», είπε ο Άβες στον Guardian.
Αφού το τραγικό συμβάν καλύφθηκε από τα μέσα ενημέρωσης, η κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού έπιασε 24 μηχανότρατες που λειτουργούσαν παράνομα στα νερά του Τσενάι και δημιούργησε ειδική task force ως απάντηση. Η κυβέρνηση ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι μια ομάδα περιπολίας παρακολουθεί τώρα τις βάρκες και τα πλοία στην περιοχή.
Ο Μανίς Μένα, υπεύθυνος για την άγρια φύση του Τσενάι, δήλωσε ότι «οι νυχτερινές περιπολίες έχουν εντατικοποιηθεί για την προστασία των νεοσσών».
Η κλίμακα του θανάτου ενός είδους που κάποτε ήταν υπό εξαφάνιση και έχει ανακάμψει μόνο εν μέρει λόγω των προσπαθειών διατήρησης «υπερβαίνει την ικανότητα του ατόμου να αισθάνεται», δήλωσε ο Άβες.
«Μπορείς να σταθείς στην ακτή αυτή τη στιγμή οπουδήποτε στο Τσενάι και κάθε λίγα βήματα να βλέπεις χελώνες με φουσκωμένα μάτια μέχρι τον ορίζοντα».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
