 |
|
|  Παρασκευή 14/2
ΣΟΚ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
32χρονη,που έπασχε απο επιλόχειο κατάθλιψη,πυροβόλησε τις 4 κόρες της στο κεφάλι και στη συνέχεια αυτοκτόνησε-
Νεκρά είναι τα 3 κοριτσάκια ενώ το τέταρτο χαροπαλεύει
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Θλίψη έχει προκαλέσει στην αμερικανική κοινή γνώμη τριπλή παιδοκτονία στο Ουαϊόμινγκ.
Μητέρα τεσσάρων κοριτσιών, τις πυροβόλησε και σκότωσε τις τρεις πριν αυτοκτονήσει. Το τέταρτο κοριτσάκι νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση.
Πριν στρέψει το όπλο της στον εαυτό της, η 32χρονη Τρανιέλ Χάρσμαν κάλεσε τον αριθμό Πρώτων Βοηθειών (911) και ανέφερε ότι είχε πυροβολήσει τις τέσσερις κόρες της μέσα στο σπίτι τους στην κομητεία Big Horn.
Σύμφωνα με το γραφείο του σερίφη της κομητείας, η γυναίκα έδωσε ακριβείς πληροφορίες από το τηλέφωνο για το πού βρίσκονταν τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Αφού είπε τις πληροφορίες αυτές, έκλεισε απότομα το τηλέφωνο. Λίγα λεπτά αργότερα, όταν έγινε αστυνομική επέμβαση στο σπίτι, τα παιδιά βρέθηκαν με τραύματα από όπλο στο κεφάλι ενώ η μητέρα τους ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα δίπλα τους σοβαρά τραυματισμένη αλλά ακόμα εν ζωή.
Από τα συνολικά τέσσερα παιδιά της οικογένειας, επέζησε μόνο ένα κοριτσάκι ηλικίας 7 ετών, η Ολίβια. Νεκρά είναι το μεγαλύτερο παιδί, ηλικίας 9 ετών, που ονομαζόταν Μπρέιλι, και τα δύο μικρότερα που είχαν μεταξύ τους έναν χρόνο διαφορά. Η παιδοκτόνος υπέκυψε στα τραύματά της αργότερα. Η 7χρονη Ολίβια νοσηλεύεται έχοντας στο πλευρό της τον πατέρα της, Κουίν Μπλάκμερ.
Τα αίτια για τη σοκαριστική παιδοκτονία εξακολουθούν να ερευνώνται. Φως ωστόσο ρίχνει με τις δηλώσεις του σύζυγος της Χάρσμαν, Κλιφ που μίλησε στο τοπικό ΜΜΕ «Cowboy State Daily».
Η 32χρονη είχε διαγνωστεί με επιλόχειο κατάθλιψη και η αγωγή της ήταν πολύ βαριά, σύμφωνα με στοιχεία από τον ιατρικό της φάκελο που δημοσίευσε αμερικανικό ΜΜΕ.
Ο σύζυγός της και πατέρας των δύο μικρότερων παιδιών, 2 και ετών, δεν ήταν στο Ουαϊόμινγκ όταν η Τρανιέλ σκότωσε τα παιδιά. Βρισκόταν στη Νότια Καλιφόρνια καθώς πολύ συχνά είναι υποχρεωμένος να κάνει επαγγελματικά ταξίδια.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
