 |
|
|  Τετάρτη 26/2
Ένας κόσμος από αλάτι και θρησκευτικά σύμβολα στα έγκατα τής πολωνικής γης
newsbeast.gr
Στα έγκατα της πολωνικής γης, θα βρεθείτε μπροστά σε μία «κρυφή» πόλη με ιστορία 700 ετών, που όμοιά της δεν έχετε ξαναδεί. Λίμνες, ναοί με πολυελαίους, απίστευτα γλυπτά και τοιχογραφίες…
Στην πραγματικότητα αυτή η «κρυφή» πόλη είναι αλατωρυχείο, το πιο γνωστό κι ένα από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Ο λόγος για το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα, που βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη της Πολωνίας και σε απόσταση 15 χλμ. νοτιοανατολικά της Κρακοβίας.
Εκτείνεται σε εννέα υπόγεια επίπεδα και φθάνει σε βάθος τα 327 μέτρα, με περισσότερες από 2.040 αίθουσες και 300 χλμ. στοές, που είναι λαξεμένες πάνω σε συμπαγείς όγκους αλατιού, καθώς και υπόγειες λίμνες.
H ιστορία του ξεκινά τον μακρινό 13ο αιώνα και αποτελεί το δεύτερο σε αρχαιότητα αλατωρυχείο της Ευρώπης. Το 1119, γίνεται για πρώτη φορά αναφορά στο «λευκό χρυσό» της περιοχής. Το 1950, το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα μετατρέπεται σε μουσείο και ανοίγει τις πύλες του για τους τον κόσμο, προκειμένου να θαυμάσει τον υπέροχο αυτό κόσμο που απλώνεται στα έγκατα της γης.
Το μουσείο βρίσκεται στον τρίτο όροφο του αλατωρυχείου και σε βάθος 130 μέτρων. Επί σειράν ετών, οι αλατωρύχοι έφτιαχναν από αλάτι εντυπωσιακά έργα τέχνης, που κοσμούν μέχρι και σήμερα τις αίθουσες του. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του Βιελίτσκα, είναι το «Παρεκκλήσιο της Ευλογημένης Κίνγκα», ένας καθεδρικός ναός ύψους 12 μέτρων, που χρειάστηκαν περισσότερα από 30 χρόνια για να κατασκευαστεί.
Όλα τα αντικείμενα μέσα στο ναό, από τους πολυελαίους μέχρι τα είδη θρησκευτικής λατρείας, ακόμα και οι βιβλικές παραστάσεις στους τοίχους, είναι κατασκευασμένα εξολοκλήρου από το αλάτι του ορυχείου.
Ανάμεσα στα άλλα παρεκκλήσια του, είναι και το μπαρόκ «Παρεκκλήσιο του Αγίου Αντωνίου», που καθαγιάστηκε το 1698. Ωστόσο, όσοι έχουν επισκεφτεί το αλατωρυχείο, έχουν μείνει να θαυμάζουν με δέος το ανάγλυφο που αναπαριστά τον «Μυστικό Δείπνο» του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Το αλατωρυχείο αποτελεί δημοφιλή αξιοθέατο της Κρακοβίας και κάθε χρόνο το επισκέπτονται χιλιάδες ταξιδιώτες απ’ όλο τον κόσμο. Ωστόσο, δεν προκαλεί μόνο σήμερα το ενδιαφέρον του κόσμου. Από την ίδρυσή του, το αλατωρυχείο της Βιελίτσκα προσέλκυε το ενδιαφέρον διάσημων προσωπικοτήτων, μεταξύ αυτών, ο Νικόλαος Κοπέρνικος, ο Γκαίτε, ο Σοπέν, ο γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α’, κ.α.
Αποτελεί πολιτιστικό μνημείο και έχει συμπεριληφθεί από το 1978 στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
