 |
|
|  Πέμπτη 27/2
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑ ΦΕ
Ο 95χρονος σταρ τού Χόλιγουντ ,Τζιν Χάκμαν και η 63χρονη σύζυγός του βρέθηκαν νεκροί στο σπίτι τους
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο θρυλικός σταρ του Χόλιγουντ, Τζιν Χάκμαν, και η σύζυγός του, Μπέτσι Αρακάουα, βρέθηκαν νεκροί το απόγευμα της Τετάρτης στο σπίτι τους στη Σάντα Φε, πρωτεύουσα της πολιτείας του Νέου Μεξικού.
Το ζευγάρι, που ήταν παντρεμένο από το 1991, βρέθηκε μαζί με τον σκύλο του. Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, δεν υπάρχουν ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας.
Ο σερίφης της κομητείας Σάντα Φε, Έινταν Μεντόζα, δεν έδωσε πληροφορίες για την αιτία θανάτου του Χάκμαν και της συζύγου του, ούτε ανέφερε πότε μπορεί να έχασαν τη ζωή τους, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους. Ανακοίνωση από το Γραφείο του επιβεβαίωνε νωρίτερα τον θάνατο του ζεύγους. «Πρόκειται για έρευνα σε εξέλιξη – ωστόσο, αυτή τη στιγμή δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει ένδειξη εγκληματικής ενέργειας» αναφερόταν στην ανακοίνωση.
Ο Χάκμαν είχε κλείσει τα 95 στα τέλη Ιανουαρίου. Τα τελευταία χρόνια εκείνος και η γυναίκα του ζούσαν αρκετά απομονωμένοι. Ο ηθοποιός είχε να εμφανιστεί σε ταινία από το 2004, όταν υποδύθηκε τον Μονρό «Ίγκλ» Κόουλ στη σατιρική πολιτική κωμωδία Welcome to Mooseport.
Ο Χάκμαν έγινε ευρύτερα γνωστός με τον ρόλο του στην ταινία «Μπόνι και Κλάιντ» το 1967, και στη συνέχεια συμμετείχε σε μια σειρά από αγαπημένα φιλμ και τηλεοπτικές σειρές. Άλλες αξιόλογες ταινίες ταινίες του περιλαμβάνουν τις: «Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου» (I Never Sang for My Father, 1970), «Ο άνθρωπος από τη Γαλλία» (The French Connection, 1971), «Η συνομιλία» (The Conversation, 1974), «Σούπερμαν» (Superman, 1978) «Πιάστε τον κοντό» (Get Shorty, 1995) και «Οικογένεια Τενενμπάουμ» (The Royal Tenenbaums, 2001).
Εξαιρετικά χαρισματικός και ταλαντούχος, είχε βραβευτεί με Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τον «Ανθρωπο από τη Γαλλία» το 1971, καθώς και με Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1992 «Οι ασυγχώρητοι».
Το 2004 ανακοίνωσε ξαφνικά ότι αποχωρεί από την υποκριτική. Μάζεψε τα πράγματά του, μετακόμισε από το Λος Άντζελες στο ήρεμο Νέο Μεξικό – και δεν κοίταξε ποτέ πίσω του.
Αρχικά, κάποιοι θεώρησαν ότι η ξαφνική του απόφαση συνδεόταν με τον γάμο του. Ωστόσο, ο πολυβραβευμένος σταρ εγκατέλειψε την καριέρα του λόγω του έντονου στρες που αντιμετώπιζε, το οποίο έγινε επικίνδυνο όταν άρχισε να εμφανίζει καρδιακά προβλήματα.
Πέρυσι, ο Χάκμαν και η 63χρονη σύζυγός του, εθεάθησαν δημόσια για πρώτη φορά μετά από δύο δεκαετίες. Ο Χάκμαν απαθανατίστηκε να κρατά το χέρι της συζύγου του για στήριξη, αφού το ζευγάρι απόλαυσε το γεύμα του στο Pappadeaux’s Seafood Kitchen στη Σάντα Φε. Ο Χάκμαν και η Αρακάουα έδειχναν ευδιάθετοι καθώς έφευγαν μαζί από το εστιατόριο.
Γεννημένος στην Καλιφόρνια στις 30 Ιανουαρίου 1930, ο ηθοποιός είχε καταταγεί στον στρατό δηλώνοντας ψευδώς μεγαλύτερη ηλικία στα 16 του χρόνια, και υπηρέτησε για 4,5 χρόνια.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, επέστρεψε στην Καλιφόρνια και, αφού έζησε για λίγο στη Νέα Υόρκη, αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στην υποκριτική.
Για τον σκοπό αυτό εντάχθηκε στο Pasadena Playhouse στην Καλιφόρνια, όπου έγινε φίλος με τον νεαρό τότε Ντάστιν Χόφμαν.
«Εκπαιδεύτηκα για να γίνω ηθοποιός, όχι σταρ. Εκπαιδεύτηκα για να υποδύομαι ρόλους, όχι για να διαχειρίζομαι τη φήμη, τους ατζέντηδες, τους δικηγόρους και τον Τύπο», είχε πει κάποτε. «Μου κοστίζει συναισθηματικά να βλέπω τον εαυτό μου στην οθόνη. Μέσα μου νιώθω ακόμα νέος, αλλά μετά βλέπω αυτόν τον ηλικιωμένο άντρα με τα πεσμένα μάγουλα, τα κουρασμένα μάτια, τα αραιωμένα μαλλιά και όλα αυτά.»
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
