 |
|
|  Δευτέρα 3/3
ΟΣΚΑΡ 2025
Καλύτερη ταινία το Anora - Μπρόντι και Μάντισον οι μεγάλοι νικητές στην ερμηνεία
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η 97η απονομή των βραβείων Όσκαρ ολοκληρώθηκε στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες, σε μια λαμπερή βραδιά που τίμησε τα κορυφαία κινηματογραφικά επιτεύγματα της χρονιάς, εστιάζοντας στις παραγωγές του 2024.
Για πρώτη φορά, ο βραβευμένος με Emmy κωμικός, σεναριογράφος και πρώην παρουσιαστής late-night εκπομπών, Κόναν Ο’ Μπράιεν, ανέλαβε τον ρόλο του οικοδεσπότη, διαδεχόμενος τον Τζίμι Κίμελ. Η επιλογή του Ο’ Μπράιεν έφερε μια ανανεωμένη αίσθηση χιούμορ και σαρκασμού στη σκηνή των Όσκαρ.
Παρότι το «Emilia Pérez» είχε συγκεντρώσει 13 υποψηφιότητες και θεωρούνταν το μεγάλο φαβορί, ο σάλος που προκλήθηκε από τις ρατσιστικές απόψεις της πρωταγωνίστριας του, Κάρλα Σοφία Γκασκόν, φάνηκε να επηρεάζει την πορεία του. Η ταινία τελικά κέρδισε μόλις δύο βραβεία, απογοητεύοντας τους υποστηρικτές της.
Μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν το φιλμ «Anora», το οποίο κέρδισε συνολικά 5 Όσκαρ: Kαλύτερη ταινία, Α' Γυναικείος Ρόλος, Σκηνοθεσία, Πρωτότυπο Σενάριο και Μοντάζ.
H βραδιά αποδείχτηκε θριαμβευτική και για τον Άντριεν Μπρόντι, ο οποίος απέσπασε το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του για την ερμηνεία του στο «The Brutalist». Κατά την αποδοχή του βραβείου του, ο Μπρόντι εξέφρασε ευγνωμοσύνη για την αγάπη και τον σεβασμό που έχει λάβει, αναγνώρισε τη ρευστότητα του επαγγέλματος του ηθοποιού και δήλωσε ότι η βράβευση δεν είναι μόνο ένα ορόσημο αλλά και μια νέα αρχή. Μοιράστηκε την τιμή με τους συνυποψηφίους του, την ομάδα του, τους συνεργάτες του και την οικογένειά του, ενώ αφιέρωσε ένα μέρος της ομιλίας του στην ανάγκη για έναν πιο κόσμο χωρίς μίσος, ρατσισμό και καταπίεση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
