 |
|
|  Δευτέρα 3/3
Γάτα πήρε μόνη της το τρένο και έκανε ένα ταξίδι σχεδόν 30 χιλιομέτρων μέχρι το...Λονδίνο!
marie claire
Διάφορες ιστορίες με κατοικίδια ζώα που εξαφανίζονται από το σπίτι τους και εντοπίζονται ζωντανά, μέρες, μήνες ή ακόμα και χρόνια αργότερα, κάτω από απίθανες συνθήκες, κυκλοφορούν στα media, αλλά η περίπτωση της δίχρονης Tilly από τη βρετανική κομητεία Σάρεϊ είναι μοναδική, καθώς όλα δείχνουν πως η γατούλα επιβιβάστηκε μόνη της στο τρένο και έκανε ένα ταξίδι σχεδόν 30 χιλιομέτρων μέχρι τον σταθμό London Waterloo, στο Λονδίνο, όπου τελικά εντοπίστηκε και περισυλλέχθηκε.
Όπως είπε ο κηδεμόνας της, Michael Hardy, η Tilly έκανε συχνά βόλτες στη γειτονιά – συνήθιζε μάλιστα να μπαίνει στην τοπική παμπ και να σκαρφαλώνει στο μπαρ. Ανέβηκε επίπεδο όταν άρχισε να επιβιβάζεται σε λεωφορεία της περιοχής, αλλά ακόμα και ο Hardy ξαφνιάστηκε όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον λονδρέζικο σιδηροδρομικό σταθμό, στο οποίο ένας υπάλληλος τον ενημέρωνε ότι η γάτα του είχε φτάσει μέχρι εκεί.
Ευτυχώς, εκείνη τη μέρα έτυχε ο Hardy να εργάζεται στο Λονδίνο, οπότε πήγε άμεσα να την παραλάβει.
Όπως φάνηκε στο GPS που έχει ενσωματωμένο στο περιλαίμιό της, είχε κάνει την ίδια διαδρομή με το τρένο, από σταθμό σε σταθμό, μέχρι να καταλήξει στο Waterloo. Επομένως, είχε επιβιβαστεί σε κάποιο βαγόνι. Αυτό βέβαια προκαλεί εύλογα την απορία: Δεν έκανε εντύπωση σε κανέναν η εικόνα μιας γάτας που ταξίδευε μόνη; Και ένα ακόμα ερώτημα, που δυστυχώς δεν μπορεί να έχει απάντηση: Τι σκεφτόταν και πώς ένιωθε η Tilly, στη διάρκεια εκείνης της διαδρομής των σχεδόν 90 λεπτών;
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως είναι ένα ζώο φτιαγμένο για επιβίωση. Προτού υιοθετηθεί από τον Hardy και τη σύντροφό του, είχε περάσει τουλάχιστον ένα μέρος της ζωής της ως αδέσποτο: «Δεν ξέρουμε ποια είναι η προέλευσή της» θυμάται ο κηδεμόνας της σήμερα. «Απλά, μια μέρα, δύο κορίτσια μάς χτύπησαν την πόρτα κρατώντας μια γάτα. Νόμιζαν ότι ήταν δική μας. Κι εμείς, βλέποντας αυτά τα μικρά κορίτσια μπροστά μας, την αφήσαμε να μπει μέσα».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
