 |
|
|  Πέμπτη 6/3
Πίνακας τού 17ου αιώνα ,που είχε κλαπεί από την Πολωνία το 1974 ,βρέθηκε σε ολλανδικό Μουσείο
Guardian,zougla.gr
Εντυπωσιακός πίνακας που είχε κλαπεί ανακαλύφθηκε ξανά κρεμασμένος στον τοίχο ενός περιφερειακού ολλανδικού Μουσείου χάρη στις προσπάθειες ενός ντετέκτιβ τέχνης και περιοδικού με αντίκες.
Ο πίνακας πλάτους 17 εκατοστών του Πίτερ Μπρίγκελ του νεότερου που απεικονίζει τη γυναίκα ενός αγρότη με αναμμένα κάρβουνα στο ένα χέρι και έναν κουβά με νερό στο άλλο πιστεύεται ότι είχε κλαπεί από ένα πολωνικό Μουσείο από πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών το 1974.
Ο Άρθουρ Μπραντ, ντετέκτιβ τέχνης που επιβεβαίωσε ότι ο πίνακας βρίσκεται τώρα στην Ολλανδία δήλωσε: «Κανονικά, όταν ένα έργο χάνεται για μισό αιώνα, δεν το ανακτάς σε πολλές περιπτώσεις. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πιθανό είναι να μην το ξαναδείτε… Ήταν καθαρή τύχη που όλα μπήκαν στη θέση τους».
Ο πίνακας του 17ου αιώνα, αριστούργημα της φλαμανδικής τέχνης ήταν κρεμασμένος στο Εθνικό Μουσείο στο Γκντανσκ της Πολωνίας, όταν στις 24 Απριλίου 1974, μια καθαρίστρια τον χτύπησε στον τοίχο, η κορνίζα έσπασε και ανακάλυψε ότι ο πίνακας είχε αντικατασταθεί με μια φωτογραφία. Ένα σκίτσο του Φλαμανδού καλλιτέχνη Άντονι βαν Ντικ με τίτλο «The Crucifixion» είχε επίσης αλλαχθεί με αντίγραφο.
Οι δύο πίνακες μπήκαν στη λίστα των έργων τέχνης που αναζητούσε η Πολωνία μέχρι που το ολλανδικό περιοδικό για τέχνη και αντίκες Vind (Find) έγραψε για μια έκθεση στο Μουσείο Gouda και ότι πίνακας του Μπρίγκελ ήταν δανεικός από έναν ιδιώτη συλλέκτη. Οι συντάκτες του περιοδικού εντόπισαν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του πίνακα στην Πολωνία και επικοινώνησαν με τον Μπραντ για να ρωτήσουν αν θα μπορούσε να είναι ο ίδιος που περιλαμβάνεται στην έκθεση του Μουσείου Gouda.
Αφού εντόπισε πέντε παρόμοιους πίνακες του Φλαμανδού ζωγράφου και επικοινώνησε με την ολλανδική και την πολωνική αστυνομία και το Μουσείο, ο Μπραντ τον βρήκε – και η Πολωνία έχει πλέον ζητήσει επίσημα την επιστροφή του έργου τέχνης.
«Είναι πολύ εντυπωσιακός» είπε ο Μπραντ. «Και η ιστορία πίσω από αυτόν είναι επίσης αρκετά θεαματική. Είναι μια εξαιρετική στιγμή λόγω του ότι σημαίνει τόσα πολλά για την Πολωνία – είναι στη λίστα με πίνακες που αναζητούσε εδώ και 50 χρόνια» ανέφερε σε δηλώσεις του στον Guardian.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
