 |
|
|  Παρασκευή 7/3
POLITICO
Τη διάλυση της Ε.Ε. επιδιώκει ο Τραμπ
Politico,zougla.gr
Στην επιθυμία τού προέδρου τών ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να την αναδομήσει με τρόπο που να ταιριάζει με τις δικές του πολιτικές αντιλήψεις, αναφέρεται σε ανάλυσή του το Politico.
Ο Ντόναλντ Τραμπ προσπάθησε (και απέτυχε) να βρει κάποιο αδύναμο σημείο στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω ενός εμπορικού πολέμου κατά την πρώτη του θητεία. Ωστόσο, τώρα φαίνεται να έχει εντοπίσει ένα πιο ευάλωτο σημείο: την τεράστια κρίση ασφαλείας που δημιούργησε αποσύροντας την αμερικανική υποστήριξη στην Ουκρανία, εκθέτοντας έτσι δυνητικά θανατηφόρα ρήγματα στο μπλοκ των 27.
Ο αμερικανός πρόεδρος έχει εκδηλώσει εδώ και καιρό την ανοιχτή του περιφρόνηση προς την ΕΕ, την οποία έχει περιγράψει λανθασμένα ως έναν οργανισμό που δημιουργήθηκε «για να εξαπατήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες». Για τον Τραμπ, η ΕΕ βρίσκεται δίπλα σε άλλους υπερεθνικούς οργανισμούς που θεωρεί εχθρικούς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, οι οποίοι χρειάζονται «χτυπήματα» για να σταματήσουν να εκμεταλλεύονται την Αμερική.
Από τις πρώτες εβδομάδες της δεύτερης θητείας του, η αμερικανική κυβέρνηση έχει δώσει σαφή σημάδια ότι οι Βρυξέλλες δεν θα συγκαταλέγονται στους προνομιακούς της συμμάχους.
Ο επικεφαλής εμπορίου της ΕΕ επισκέφθηκε την Ουάσινγκτον, μόνο για να επιβεβαιώσει ότι ο Τραμπ δεν θα υποχωρήσει από τα σχέδιά του να επιβάλλει δασμούς, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ακύρωσε τη συνάντηση με την επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ ενώ το μήνυμα που λαμβάνουν οι ευρωβουλευτές είναι ότι η Αμερική θα αντιμετωπίσει τους τεχνολογικούς κανονισμούς ως ευρωπαϊκή «λογοκρισία».
Η στάση αυτή υποδηλώνει ότι ο Τραμπ θα παρακάμψει την ΕΕ και θα επιχειρήσει να εφαρμόσει τη στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε», προσεγγίζοντας ξεχωριστά τους ηγέτες των κρατών-μελών. Αυτό δεν το κατάφερε κατά τον εμπορικό πόλεμο που εξαπέλυσε στην πρώτη θητεία του, όταν η Ευρώπη παρουσίασε ένα ενιαίο μέτωπο για να του απαντήσει. Τώρα όμως, οι διαφωνίες για τον πόλεμο στην Ουκρανία θέτουν υπαρξιακά ερωτήματα για την ενότητα της ΕΕ.
Η αντι-ευρωπαϊκή στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ ευθυγραμμίζεται πλέον με την πάγια εχθρότητα του Κρεμλίνου προς την Ένωση και προκαλεί κρίση στα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών. Η ΕΕ, ως μπλοκ, πασχίζει να παραμείνει στον πυρήνα των εξελίξεων, ενώ εθνικοί ηγέτες όπως ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ ηγούνται των διαδικασιών της ευρωπαϊκής αντίδρασης στον Τραμπ.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου οι 27 ηγέτες λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις για την εξωτερική πολιτική με ομοφωνία, εμφανίζεται ως διχασμένο και ανεπαρκώς ευέλικτο για να ανταποκριθεί στην καταιγίδα που έχει ξεσηκώσει ο Τραμπ σχετικά με την Ουκρανία.
Στην πραγματικότητα, οι διπλωμάτες της ΕΕ έχουν ήδη μειώσει τις προσδοκίες του για τη λήψη σημαντικών αποφάσεων στη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες την Πέμπτη, λόγω της αντίθεσης της Ουγγαρίας στην περαιτέρω βοήθεια προς την Ουκρανία. Αντ’ αυτού, ο Στάρμερ και ο Μακρόν αναγκάζονται να κινηθούν εκτός πλαισίου ΕΕ μέσω άτυπων διπλωματικών σχημάτων, προσκαλώντας χώρες όπως η Τουρκία και ο Καναδάς, και αποκλείοντας ηγέτες της ΕΕ με φιλορωσικές τάσεις.
«Η κρίση μετακινεί το κέντρο βάρους της Ευρώπης πίσω στις εθνικές πρωτεύουσες», δήλωσε ο Μουτζτάμπα Ραχμάν, διευθυντής Ευρώπης του Eurasia Group. «Ο ρόλος των θεσμών είναι σημαντικός, αλλά όχι καθοριστικός».
Ένας διπλωμάτης της ΕΕ, που μίλησε ανώνυμα, εξέφρασε την πεποίθηση ότι το μπλοκ θα καταφέρει να αντέξει την «καταιγίδα Τραμπ», έστω και μετά βίας. «Η ΕΕ κρέμεται από μια κλωστή, αλλά κάθε φορά αυτό μας κάνει πιο δυνατούς», είπε.
Ο Τραμπ κλονίζει την ΕΕ όχι μόνο προσεγγίζοντας το Κρεμλίνο και διαταράσσοντας τη Δυτική συμμαχία, αλλά και παρεμβαίνοντας άμεσα στην εθνική πολιτική των κρατών-μελών, ενισχύοντας την άνοδο ακροδεξιών κομμάτων.
Οι πιο απαισιόδοξοι στην Ευρώπη υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει ως στόχο την ενίσχυση εθνικιστικών λαϊκιστικών δυνάμεων για να διαλύσει την ΕΕ και να την μετατρέψει σε μια χαλαρή συνομοσπονδία κρατών, εξαρτημένων από τις ΗΠΑ – ή ίσως από τη Ρωσία.
Ο Τραμπ περιφρονεί εδώ και χρόνια την ΕΕ, βλέποντάς την ως ένα εμπορικό βαρίδι που εκμεταλλεύεται τις ΗΠΑ, ενώ την ίδια ώρα βασίζεται στην Αμερική για στρατιωτική προστασία.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
