 |
|
|  Παρασκευή 7/3
Η αμερικανίδα ηθοποιός Κριστίνα Ρίτσι απέκτησε αστέρι στη Λεωφόρο τής Δόξας τού Χόλιγουντ
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η Κριστίνα Ρίτσι απέκτησε το δικό της αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, κατά τη διάρκεια τελετής που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης. Η πρωταγωνίστρια των ταινιών «The Addams Family» και «Casper» ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα πριν από 36 χρόνια, κάνοντας το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη σε ηλικία 9 ετών, με την ταινία «Mermaids» το 1990.
Η επιτυχία της ηθοποιού συνεχίστηκε κατά την εφηβεία της και στην ενήλικη ζωή, με πιο πρόσφατο ρόλο της, αυτόν στη δημοφιλή σειρά του Showtime «Yellowjackets». Η Ρίτσι ευχαρίστησε τον σύζυγό, τον γιο, την κόρη της, καθώς και την οικογένεια του «Yellowjackets» που παρευρέθηκαν στην τελετή.
Αρχικά, μίλησε για τη μητέρα της, «που ξεκίνησε αυτή την καριέρα μαζί μου όταν ήμουν μόλις 8 ετών». Η Κριστίνα Ρίτσι ανέφερε επίσης, ότι της δίδαξε πώς να είναι έξυπνη και προσεκτική: «Σιγουρεύτηκε ότι δεν θα μας λήστευαν στη 9η Λεωφόρο... τόσο διορατική αυτή η γυναίκα».
Η ηθοποιός εξομολογήθηκε ότι από τη στιγμή που βρέθηκε σε κινηματογραφικό πλατό, ήξερε πως αυτός ήταν ο χώρος της. «Από τη στιγμή που ξεκίνησα να παίζω, ήξερα πως ήταν γραφτό να γίνει και όσο κι αν πάντα ένιωθα σαν στο σπίτι μου στα γυρίσματα, ποτέ δεν πίστευα ως νεαρή ηθοποιός ότι θα λάμβανα μια τέτοια τιμή. Πάντα αισθανόμουν πως βρισκόμουν στο περιθώριο».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Βρίσκομαι εδώ – και θα βρίσκομαι για πάντα εδώ, στη γωνία του Χόλιγουντ και της Argyle. Όταν πεθάνω, θα στοιχειώνω το αστέρι μου, οπότε θα είμαι πάντα εδώ. Βρίσκομαι εδώ μόνο χάρη στους απίστευτους ανθρώπους της ζωής μου που με συντρόφευσαν σε αυτή τη διαδρομή».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
