 |
|
|  Δευτέρα 17/3
O Μητροπολίτης Κορυτσάς, Ιωάννης, εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο Μητροπολίτης Κορυτσάς κ. Ιωάννης εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας από την Ιερά Σύνοδο της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας, διαδεχόμενος τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κυρό Αναστάσιο.
Αμέσως μετά την αναγγελία της εκλογής, ο νέος Αρχιεπίσκοπος κατευθύνθηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου όπου έδωσε το Μεγάλο Μήνυμα με το οποίο αποδέχθηκε την εκλογή του, με τον κλήρο και το λαό να αναφωνεί το “¶ξιος” και να ξεσπά σε χειροκροτήματα.
Με την ανακοίνωση της εκλογής του νέου αρχιεπισκόπου, οι καμπάνες σε όλους τους ιερούς ναούς της Αλβανίας κτύπησαν χαρμόσυνα.
Στο σύντομο μήνυμά του προς τους πιστούς, οι οποίοι φώναζαν «¶ξιος», ο νέος προκαθήμενος τόνισε μεταξύ άλλων, πως με ταπεινοφροσύνη, υπακούοντας στο θέλημα τού Θεού, δέχτηκε αυτή την υψηλή διακονία και υποσχέθηκε να την εκτελεί με αφοσίωση.
«Θα σεβαστώ την Ιερή Παράδοση και θα αγωνιστώ με όλη μου την δύναμη να υπερασπιστώ τα δικαιώματα της Εκκλησίας. Έχοντας επίγνωση του βάρους αυτής της ευθύνης, προσεύχομαι στο Χριστό, τον Ιδρυτή της Εκκλησίας, να μου δώσει φώτιση, δύναμη και σοφία».
Ποιος είναι ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας
Ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, κατά κόσμον Φατμίρ Πελούσι, γεννήθηκε το 1956 στην Κορυτσά, την Ορθόδοξη Εκκλησία της οποίας υπηρέτησε ως μητροπολίτης μετά την ενθρόνισή του, το 1998.
Ο ίδιος, σε συνεντεύξεις του, έχει αποκαλύψει πως τα χρόνια των διωγμών της όποιας θρησκείας στην αθεϊστική Αλβανία, είχε ενδιαφέρον για θρησκευτικά ζητήματα, και μάλιστα το 1975, γνώρισε τον Χριστιανισμό από αντίγραφο στα γαλλικά της Καινής Διαθήκης, που του έδωσε κάποιος φίλος του, με το πρόσχημα να μάθει γαλλικά.
Ακολούθησαν αναζητήσεις στην κεντρική Βιβλιοθήκη Τιράνων, όπου δανειζόταν κρυφά βιβλία όλων των θρησκειών. Το επόμενο βήμα ήταν η συμμετοχή του σε μια μυστική ομάδα χριστιανών, που έκανε συναντήσεις σε διάφορα σπίτια στην Κορυτσά. Το ίδιο μυστικά έγινε και η βάπτισή του, από τον πατέρα Κοσμά και έλαβε το όνομα Ιωάννης.
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, είχε την ευκαιρία να σπουδάσει στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη, με υποτροφία που καθιέρωσε η αλβανική κοινότητα στην Αμερική, στη μνήμη του επισκόπου Φαν Νόλι και αποφοίτησε το 1993. Τότε στην Αλβανία, ο μακαριστός Αναστάσιος είχε ήδη ξεκινήσει το έργο της αναστήλωσης της Εκκλησίας. Μετά από πρόσκληση του ιεράρχη, ο Ιωάννης επέστρεψε στην Αλβανία για να βοηθήσει στο σημαντικό του έργο, και το 1994, αρχικά χειροτονήθηκε διάκονος, και το τέλος του ιδίου έτους ιερέας, από τον αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.
Με μεταπτυχιακό στις Θεολογικές Σπουδές, υπηρέτησε ως λέκτορας και κοσμήτορας της Θεολογικής Ακαδημίας της αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το 1996 διορίστηκε διευθυντής της Θεολογικής Σχολής Δυρραχίου και παράλληλα έγινε αρχιμανδρίτης.
Στις 18 Ιουλίου 1998 εξελέγη μητροπολίτης Κορυτσάς και ενθρονίστηκε λίγες ημέρες αργότερα.
Η τελετή ενθρόνισης του νέου προκαθημένου της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας της Αλβανίας, αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 29 Μαρτίου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. ¶ραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
