 |
|
|  Δευτέρα 17/3
ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ
Πέθανε αιφνίδια στην Πατρίδα ο Ελληνοαυστραλός μεγιστάνας Νίκος Ανδριανάκος
zougla.gr
Προδομένος από την καρδιά του έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, αργά το βράδυ της Κυριακής, στο νοσοκομείο του Άργους, ένας από τους πλουσιότερους Ελληνοαυστραλούς, ο Νίκος Ανδριανάκος, όπου βρισκόταν στην Αργολίδα για μια επένδυση που προγραμμάτιζε να κάνει.
Ενιωσε αδιαθεσία σε συνάντηση που βρισκόταν και κλήθηκε το ΕΚΑΒ που τον μετέφερε στο εφημερεύον νοσοκομείο. Ήταν όμως ήδη πολύ αργά αφού όταν έφτασε ήταν ήδη νεκρός. Οι έμπειροι γιατροί του νοσοκομείου προσπάθησαν να προχωρήσουν σε ανάνηψη όμως δεν κατέστη δυνατό.
Το όνομα του Ελληνοαυστραλού businessman ήλθε τους τελευταίους μήνες στην επικαιρότητα λόγω και της αναρρίχησής του στις υψηλές θέσεις της λίστας των billionaires της ηπείρου όπου μεγαλουργούσε επιχειρηματικά, χωρίς να ποτέ να «ξεχνά» την πατρίδα. Οι νέες business του περιλαμβάνουν άλλωστε κατά πληροφορίες και την κατασκευή ξενοδοχείου στην Ελλάδα…
Για το 2023 φιγουράρει στο νο 92 της γενικής κατάταξης και θεωρούνταν ο δεύτερος πλουσιότερος Έλληνας της Αυστραλίας με οικογενειακή περιουσία ύψους 1,49 δισ. δολ.
Η αύξηση της αξίας του portfolio του ήταν κατακόρυφη, απόρροια και της απόδοσης των νέων επενδύσεών του εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, αφού πιο ψηλά από εκείνον βρίσκεται μόνο ένας, ο Νίκ Πολίτης, με βάση τον κατάλογο που δημοσίευσε φέτος το περιοδικό της Australian Financial Review.
Ποιός ηταν ο Νίκος Ανδριανάκος
Το μακρύ επιχειρηματικό «ταξίδι» του Nick Andrianakos ξεκινά πολλές δεκαετίες πίσω. Γεννημένος σε ένα φτωχό χωριό της Πελοποννήσου, το Πικέρνι της Τρίπολης Αρκαδίας, μεγάλωσε όπως λέγεται σε μια φάρμα όπου καλλιεργούνταν σιτάρι και φασόλια, αλλά έφυγε στα 22 του χρόνια από την Ελλάδα, μετά από την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, λίγο μετά τα μέσα των ‘60s και μπήκε στο καράβι με προορισμό την Μελβούρνη.
Εκεί, η μοίρα του άλλαξε. Με αφετηρία ένα μικρό πρατήριο καυσίμων, το 1973, που φέρεται να του κόστισε μόλις 81.000 δολ. τότε και αγοράστηκε με τις αποταμιεύσεις του και ένα μικρό δάνειο, κατάφερε να «χτίσει»με την πάροδο των ετών μια «αυτοκρατορία» του real estate, διατηρώντας έως σήμερα ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο ακινήτων προς εκμετάλλευση βιομηχανικών, εμπορικών ή άλλων χρήσεων, με malls, κτίρια γραφείων, βενζινάδικα ή ακόμα και ένα οινοποιείο στην Μελβούρνη παλαιότερα.
Το 2016 ο βαθύπλουτος Έλληνας επιχειρηματίας πέτυχε μια «χρυσή» συμφωνία, για την πώληση των 54 βενζινάδικων της αλυσίδας με το εμπορικό σήμα Milemaker Petroleum στην Caltex Australia έναντι 95 εκατ. δολ. το 2016.
Συμπεριλάμβανε μάλιστα μόνο τον επιχειρησιακό έλεγχο του δικτύου, με μακροχρόνιες μισθώσεις των εγκαταστάσεων (σε ιδιόκτητες εκτάσεις του) από την εταιρεία του προς τρίτους οι οποίες εκτείνονται σε διάρκεια έως και σε 30 χρόνια, όπως αποκάλυψε ο τοπικός τύπος.
Τα νέα deals του ομίλου Ανδριανάκου (Andrianakos Property Group/Nikos Property Group) κρατούν τον ομογενή κροίσο σταθερά στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος για την αγορά.
Στην ιστοσελίδα των επιχειρήσεων του αναφέρεται πλέον και η Exo Energy, ο βραχίονας μεταπώλησης υγραερίου (LPG) σε ένα ευρύ φάσμα κλάδων.
Ο ελληνικής καταγωγής δισεκατομμυριούχος, πρόεδρος του Δ.Σ. στο group των επιχειρήσεων του, έχοντας ενεργοποιήσει ωστόσο ταυτόχρονα και την δεύτερη γενιά, με τον έναν από τους γιούς του Θεόδωρο (Theo) Ανδριανάκο σε ρόλο διευθύνοντος συμβούλου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
