 |
|
|  Πέμπτη 20/3
ΦΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
19χρονος σκότωσε την οικογένειά του,γιατί το όνειρό του ηταν να γίνει...διάσημος εγκληματίας!!!
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Σε ισόβια κάθειρξη, με ελάχιστο χρόνο έκτισης τα 49 χρόνια, καταδικάστηκε ο Νίκολας Πρόσπερ, 19χρονος Βρετανός που σκότωσε τη μητέρα και τα δύο αδέλφια του, ενώ σχεδίαζε μια μαζική επίθεση σε σχολείο.
Η δικαστής Μπόμπι Τσίμα-Γκραμπ, που ανακοίνωσε την ποινή στο Δικαστήριο του Λούτον την Τετάρτη, τόνισε ότι εξετάστηκε το ενδεχόμενο ολοκληρωτικής ισόβιας κάθειρξης. Ωστόσο, δεδομένης της ηλικίας του (ήταν 18 ετών τη στιγμή των δολοφονιών) και του ότι ομολόγησε την ενοχή του, αποφασίστηκε να του δοθεί η δυνατότητα αίτησης αποφυλάκισης μετά από 49 χρόνια.
Ο Πρόσπερ δολοφόνησε τη μητέρα του Τζουλιάνα Φάλκον (48 ετών), την αδελφή του Γκιζέλ Πρόσπερ (13 ετών) και τον αδελφό του Κάιλ Πρόσπερ (16 ετών) μέσα στο διαμέρισμα της οικογένειας στο Λούτον.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, ο 19χρονος είχε σκοπό να ξεπεράσει τις σφαγές στα σχολεία Σάντι Χουκ (2012) και Βιρτζίνια Τεκ (2007), θέλοντας να γίνει «ο πιο διάσημος μακελάρης σχολείου του 21ου αιώνα».
Το σχέδιό του ήταν να πραγματοποιήσει μαζική επίθεση στο Καθολικό Δημοτικό Σχολείο St. Joseph, όπου είχε φοιτήσει και ο ίδιος. Οι Αρχές εκτιμούν ότι σκότωσε την οικογένειά του όταν η μητέρα του ανακάλυψε ένα όπλο που είχε αγοράσει με πλαστή άδεια και τον αντιμετώπισε.
Ωστόσο, η φονική του δράση σταμάτησε από αστυνομικούς που τον εντόπισαν αμέσως μετά το έγκλημα και τον συνέλαβαν στον δρόμο. Το γεμάτο όπλο βρέθηκε κρυμμένο σε κοντινούς θάμνους, μαζί με πάνω από 30 σφαίρες.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
