 |
|
|  Πέμπτη 27/3
ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ
Με μηνιάτικο 2.670.000 ευρώ ο Εμπαπέ τής Ρεάλ είναι ο καλύτερα αμειβόμενος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης - Ακολουθεί ο Χάαλαντ τής Σίτι
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Τα χρηματικά ποσά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο εδώ και αρκετά χρόνια έχουν ξεφύγει για τα καλά. Ο αριθμός των παιχνιδιών έχει αυξηθεί, οι χορηγίες επίσης, οπότε είναι λογικό και επόμενο οι χρηματικές αμοιβές να έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.
Όταν φαινόταν ότι Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι φτάνουν προς το πέρας της καριέρας τους, φεύγοντας από την Ευρώπη προς Σαουδική Αραβία και ΗΠΑ αντίστοιχα, το νέο δίπολο που ερχόταν στην επιφάνεια ήταν το Χάαλαντ-Εμπαπέ. Μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον όσον αφορά στα συμβόλαιά τους, έχουν φτάσει πραγματικά στην κορυφή. Ο Γάλλος βρίσκεται στην πρώτη θέση σε όλη την Ευρώπη, καθώς αμείβεται με 2.670.000 ευρώ το μήνα, ένα πραγματικό ποσό ρεκόρ. Ο Εμπαπέ ενώ δεν ξεκίνησε καλά τη σεζόν στη Ρεάλ Μαδρίτης, από την είσοδο του 2025 οδηγεί τους Μερένγκες προς την κορυφή.
Ακολούθως, συναντάμε το «ρομπότ» της Μάντσεστερ Σίτι, Έρλινγκ Χάαλαντ, ο οποίος με το νέο συμβόλαιο που υπέγραψε ως το 2034, το πόσο που θα λαμβάνει το μήνα είναι 2.570.000 ευρώ. Όχι πολύ μακριά, στα 2.500.000 το μήνα βρίσκουμε τον Βινίσιους Τζούνιορ, ενώ στο κλειστό κλαμπ με τους ποδοσφαιριστές που αμείβονται με πάνω από 2 εκατ. το μήνα, είναι και οι Τζαμάλ Μουσιάλα, Χάρι Κέιν, Κέβιν Ντε Μπρόινε και Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.
Το παράξενο είναι ότι από τη λίστα λείπει οποιοσδήποτε παίκτης της Παρί, το οποίο δείχνει και την αλλαγή νοοτροπίας των Παριζιάνων τα τελευταία χρόνια, ενώ αδικημένοι θα πρέπει να νιώθουν και οι παίκτες της Serie A, οι οποίοι αμείβονται πενιχρά σε σχέση με La Liga, Premier League και Bundesliga.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
