 |
|
|  Τετάρτη 2/4
Η Φινλανδία ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Συνθήκη τής Οτάβα
....που απαγορεύει τη χρήση ναρκών κατά προσωπικού-Eπικαλείται την ρωσική απειλή
AFP,zougla.gr
Η Φινλανδία ανακοίνωσε την Τρίτη ότι θα αποσυρθεί από τη Συνθήκη της Οτάβα που απαγορεύει τη χρήση ναρκών κατά προσωπικού, με το Ελσίνκι να επικαλείται την ανάγκη να ενισχύσει τη θέση του έναντι της ρωσικής απειλής.
Η Φινλανδία, μαζί με την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Λετονία, που ανησυχούν για την ασφάλειά τους μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, είχαν ήδη δηλώσει ότι άρχισαν να εξετάζουν το ενδεχόμενο απόσυρσης από τη Συνθήκη της Οτάβα.
«Η Φινλανδία και η Ευρώπη πρέπει να αξιολογήσουν όλα τα μέτρα που στοχεύουν στην ενίσχυση των αποτρεπτικών και αμυντικών δυνατοτήτων τους, τόσο ξεχωριστά ως χώρα όσο και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Φινλανδός πρωθυπουργός Πέτερι Όρπο σε συνέντευξη Τύπου.
«Προτείνουμε η Φινλανδία να αρχίσει να προετοιμάζει την απόσυρσή της από τη Συνθήκη της Οτάβα», πρόσθεσε.
Πριν από δύο εβδομάδες η Πολωνία, τα τρία κράτη της Βαλτικής και η Φινλανδία, που συνορεύουν με τη Ρωσία, ανακοίνωσαν ότι βρίσκονται «κοντά» σε μια συμφωνία για να αποσυρθούν από αυτή τη Διεθνή Συνθήκη που απαγορεύει τη χρήση ναρκών κατά προσωπικού.
Στις 6 Μαρτίου, η Λιθουανία ανακοίνωσε την αποχώρηση της χώρας από τη Συνθήκη και έτσι έγινε η πρώτη χώρα που αποχωρεί από τη Συνθήκη, που εγκρίθηκε το 2008, και η πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που αποσύρεται από μια πολυμερή συμφωνία ρύθμισης της χρήσης όπλων. Η απόφαση επικρίθηκε έντονα από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οι νάρκες κατά προσωπικού, που τοποθετούνται με το χέρι ή διασκορπίζονται από ρουκέτες ή οβίδες, χρησιμοποιούνται για την αποτροπή του αντιπάλου ή του πληθυσμού από την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές.
Όταν εκρήγνυνται κατά την επαφή ή από κοντινή απόσταση με έναν άνθρωπο, οι νάρκες αυτές μπορεί να σκοτώσουν ή να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς. Συχνά επίσης παραμένουν ενεργές και μετά τη λήξη πολέμων, εμποδίζοντας την επιστροφή των κατοίκων.
Περισσότερες από 160 χώρες και εδάφη έχουν υπογράψει τη Συνθήκη της Οτάβα, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, αλλά όχι των ΗΠΑ ή της Ρωσίας.
Η Συνθήκη απαγορεύει στις υπογράφουσες χώρες να αποκτούν, να κατασκευάζουν, να αποθηκεύουν και να χρησιμοποιούν νάρκες κατά προσωπικού.
Οι νάρκες εξακολουθούν να ακρωτηριάζουν και να σκοτώνουν πολύ μετά το τέλος των συγκρούσεων, με συνέπειες κυρίως για άμαχους, σύμφωνα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ).
Από το καλοκαίρι του 2024, οι φινλανδικές Ένοπλες Δυνάμεις αξιολογούν αν οι νάρκες κατά προσωπικού είναι απαραίτητες για την Φινλανδία.
«Οι λόγοι για αυτή την αξιολόγηση ήταν διδάγματα που αντλήθηκαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία και από την επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας», είχε αναφέρει στα τέλη Νοεμβρίου το Υπουργείο Άμυνας στο Γαλλικό Πρακτορείο.
Η Φινλανδία υπέγραψε τη Συνθήκη της Οτάβα το 2012, αλλά πιστεύει ότι η κατάσταση ασφάλειας δεν είναι πλέον η ίδια σήμερα. Το Ελσίνκι έκτοτε έχει καταστρέψει όλες τις νάρκες στο έδαφός του, περισσότερες από ένα εκατομμύριο.
Η σκανδιναβική χώρα, που μοιράζεται σύνορα μήκους 1.340 χιλιομέτρων με τη Ρωσία, εγκατέλειψε δεκαετίες στρατιωτικής ουδετερότητας και εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Η χώρα θέλει επίσης να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες με στόχο να φτάσει το 3% του ΑΕΠ έως το 2029, δήλωσε ο πρωθυπουργός.
«Εκκινούμε, μεταξύ άλλων, μια μεταρρύθμιση των χερσαίων Ενόπλων Δυνάμεων», τόνισε ο Όρπο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
