 |
|
|  Τετάρτη 9/4
ΕΡΩΤΥΛΟΣ ΠΑΠΑΣ!
.... πιάστηκε στα «πράσα» με την ερωμένη του από την παπαδιά, σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής στην Αθήνα!
ALPHA,zougla.gr
Στο πειθαρχικό οδηγείται ιερέας που απατούσε την παπαδιά η οποία τον έπιασε στα πράσα με την ερωμένη του σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής στην Αθήνα.
Η πρεσβυτέρα φαίνεται ότι είχε αντιληφθεί τα ξενοπερπατήματα του ιερέα και ξεκίνησε να τον παρακολουθεί. Όταν τον εντόπισε και μετά το σοκ που υπέστη, τον κατήγγειλε στην ενορία που ανήκει και η οποία βρίσκεται εκτός Αθηνών.
Η σύζυγος του ιερέα μίλησε στην εκπομπή του ALPHA, αφήνοντας, μεταξύ άλλων, να εννοηθεί ότι η απιστία του ήταν γνωστή και ότι η ίδια δεν μπορούσε να κάνει άλλο «τα στραβά μάτια».
«Και τα 19 χρόνια στα οποία είμαι παντρεμένη έχω διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού την αξιοπρέπεια τη δική μου και των παιδιών του, τα οποία μεγάλωσα με θυσίες και αυταπάρνηση,είπε η παπαδιά.
Έμαθα να κάνω υπακοή, ταπείνωση και υπηρετούσα πάντα στο ακέραιο τον ιερό θεόσταλτο ρόλο μου ως πρεσβυτέρα, κάτι που μπορούν να ομολογήσουν όλοι οι ενορίτες μας και ξέρουν την πλούσια δράση μου, τη διακονία μου στον ιερό ναό όπου πρώτη έμπαινα και τελευταία έβγαινα, κάνοντας όλων των ειδών τις εργασίες.
Ρόλος μιας γυναίκας και ιδιαίτερα μιας πρεσβυτέρας είναι να βρίσκεται κερί αναμμένο στο πλάι του ανδρός της. Όμως όταν για χρόνια κάνει σιωπή, όταν για χρόνια βλέπει, κλαίει, βιώνει αδικία, χλεύη και εξευτελισμό, βάζει πάνω από όλα την αξιοπρέπειά της και την προστασία των παιδιών της.
Δεν μπορώ να κάνω άλλο τα στραβά μάτια. Εναποθέτω τις ελπίδες μου στην προϊσταμένη αρχή, στο σοφό συμβούλιο της Μητροπόλεως, έτσι ώστε να δώσει ένα τέλος στην επαναλαμβανόμενη απρεπή συμπεριφορά που έδωσε λαβές να μην μπορούμε να βγούμε από το σπίτι εγώ και τα παιδιά μου. Το νομίζω, επαναλαμβανόμενη για χρόνια.
Ζητώ από τα ΜΜΕ όπως σεβαστούν τη θέση μου και την ιδιότητά μου και να μας αφήσουν να λύσουμε το ζήτημα αυτό χωρίς περαιτέρω σκανδαλισμό. Ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο που δίνει ο Θεός είναι η αιώνια ζωή».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
