 |
|
|  Σάββατο 12/4
Έλληνας διδάσκει στους Τούρκους διπλοπενιές στο κέντρο τής Κωνσταντινούπολης...
AΠΕ-ΜΠΕ
Στον ελληνικό εκδοτικό οίκο «Ιστός» και στον αθλητικό σύλλογο τού Πέρα, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, οι διπλοπενιές γεμίζουν τον χώρο όσο το μάθημα μπουζουκιού είναι σε εξέλιξη. Ο Ανδρέας Σαραντίδης, με καταγωγή από τα Κουφάλια της Θεσσαλονίκης, διδάσκει στους εκκολαπτόμενους λάτρεις του μπουζουκιού την τεχνική του αγαπημένου τους μουσικού οργάνου. Οι μαθητές είναι Τούρκοι, όλων των ηλικιών, αλλά και Έλληνες της Ομογένειας, οι οποίοι κρατώντας το μπουζούκι στην αγκαλιά, ακολουθούν την τεχνική του BUZUKIST -του βιβλίου εκμάθησης μεθόδου του μπουζουκιού γραμμένου στην ελληνική και στην τουρκική γλώσσα- που επιμελήθηκε ο ίδιος και κυκλοφορεί από το 2020 σε όλη την Τουρκία. Είναι το «ευαγγέλιο» για να μυηθούν οι γείτονες στις περίφημες διπλοπενιές.
«Οι Τούρκοι είναι ξετρελαμένοι με το ηχόχρωμα του μπουζουκιού και δεν χάνουν ούτε μία ώρα μαθήματος. Έχουν, εξάλλου, στην κουλτούρα τους και στα ακούσματά τους παραπλήσια έγχορδα όργανα, όπως το σάζι, το ούτι, η λάφτα» λέει ο κ. Σαραντίδης , εξηγώντας πώς οι Τούρκοι μαθητές δεν αργούν να μάθουν ελληνικό μπουζούκι.
«Μαθαίνουν εύκολα γιατί είναι πειθαρχημένοι, γεννημένοι μέσα στη μουσική, αγαπούν και σέβονται την ελληνική μουσική, όπως και κάθε άλλο είδος. Εξάλλου και οι Τούρκοι έχουν εξαιρετικούς οργανοπαίκτες και έχω συναντήσει κάποιους, οι οποίοι μελετούν με πάθος την ελληνική μουσική και την ιστορία της, με ιδιαίτερη αγάπη στο ρεμπέτικο και το παραδοσιακό. Επισκέπτονται, μάλιστα, κάθε χρόνο τα νησιά μας, συμμετέχοντας σε workshop μεγάλων δεξιοτεχνών της Ελλάδος. Βιώνουν την εμπειρία και επιστρέφουν με μεγαλύτερη όρεξη να μάθουν περισσότερα» συμπληρώνει ο Έλληνας μουσικός. Τα μαθήματα μπουζουκιού στους Τούρκους «πατούν» πάνω στο βιβλίο του, το οποίο αφορά την εκμάθηση της μεθόδου του συγκεκριμένου μουσικού οργάνου και στις σελίδες του περιλαμβάνονται και στα τούρκικα αναλυτικά οι οδηγίες από το μηδέν μέχρι τις τελευταίες …πενιές ώστε ολοκληρώνοντας οι μαθητές τη διδακτέα ύλη να είναι σε θέση να παίζουν τον «παγκόσμιο» Ζορμπά.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
