 |
|
|  Πέμπτη 17/4
Yπουργός Οικονομικών τού Βελγίου
«Κάθε ευρώ που πηγαίνει σε εξοπλισμούς κόβεται από το κοινωνικό κράτος»
Politico,FT,zougla.gr
Στην προειδοποίηση ότι οι μεγάλες αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες θα οδηγήσουν σε περικοπές στο κοινωνικό κράτος, προχώρησε ο υπουργός Οικονομικών του Βελγίου, Βίνσεντ Βαν Πέτεγκεμ.
«Κάθε ευρώ που αποτελεί έλλειμμα σήμερα… είναι ένα ευρώ που θα μετατραπεί σε χρέος, και αυτό το χρέος κάποια μέρα θα γίνει φόρος ή μια περικοπή και στο κράτος πρόνοιας», δήλωσε στους Financial Times.
«Η άμυνα απαιτεί σίγουρα την πλήρη προσοχή μας, αλλά το ίδιο ισχύει και για τη βιωσιμότητα του κοινωνικού μας κράτους», υπογράμμισε.
Την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο κάλεσε τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να δαπανήσουν περισσότερα για την άμυνα – ακόμη και αν αυτό σημαίνει περικοπές σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας.
Οι επισημάνσεις του Βαν Πέτεγκεμ έρχονται στον απόηχο μιας κυβερνητικής συμφωνίας την περασμένη εβδομάδα να δαπανήσει το 2% του ΑΕΠ για την άμυνα και να επιτύχει επιτέλους τον δεκαετή τρέχοντα στόχο του ΝΑΤΟ. Το Βέλγιο θα επιδιώξει να ενεργοποιήσει τη ρήτρα διαφυγής -έναν μηχανισμό που έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων- και να επωφεληθεί από μέρος των δανείων ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ που προσφέρει η εκτελεστική εξουσία της ΕΕ, όπως είπε.
Εν μέσω του ολοκληρωτικού πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία και της αυξανόμενης επιθετικότητας, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ αναμένεται να αυξήσουν τον στόχο των αμυντικών δαπανών σε περισσότερο από το 3% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του Ιουνίου στη Χάγη, σύμφωνα με το Politico.
Ωστόσο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, συχνός επικριτής της ευρωπαϊκής σπατάλης, επιθυμεί ο στόχος να φτάσει στο 5%.
Το Βέλγιο θα ζητήσει από το ΝΑΤΟ να υπολογίζει τις περιφερειακές επενδύσεις σε δρόμους και γέφυρες ως αμυντικές δαπάνες, πρόσθεσε ο Βαν Πέτεγκεμ, σύμφωνα με τους FT.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
