 |
|
|  Σάββατο 19/4
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ...ΑΣΥΛΟ
...απο γαλλικό πανεπιστήμιο σε Αμερικανούς ακαδημαϊκούς ,που θέλουν να εγκαταλείψουν τις ΗΠΑ,λόγω Τραμπ
Libération,in.gr
Σχεδόν 300 ακαδημαϊκοί υπέβαλαν αίτηση καθώς ένα γαλλικό πανεπιστήμιο προσφέρθηκε να δεχθεί ερευνητές με έδρα τις ΗΠΑ, που δεν αντέχουν την καταστολή της αμερικανικής κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ στον ακαδημαϊκό χώρο, αφού ένας Γάλλος πρώην πρόεδρος, ο Φρανσουά Ολάντ, ζήτησε τη δημιουργία ενός καθεστώτος «επιστημονικού πρόσφυγα» για τους ακαδημαϊκούς που κινδυνεύουν.
Νωρίτερα φέτος, το Πανεπιστήμιο Aix-Marseille της Γαλλίας ήταν μεταξύ των πρώτων στην Ευρώπη που ανταποκρίθηκαν στο «πάγωμα» της χρηματοδότησης, στις περικοπές και στα εκτελεστικά διατάγματα που εξαπέλυσε η κυβέρνηση Τραμπ σε πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλες τις ΗΠΑ.
Αυτό που προσέφεραν – μέσω ενός προγράμματος με τίτλο «Safe Place for Science» (ασφαλής χώρος για την επιστήμη) – ήταν ένα είδος «επιστημονικού ασύλου», παρέχοντας τριετή χρηματοδότηση στις εγκαταστάσεις τους για περίπου 20 ερευνητές.
Την Μεγάλη Πέμπτη, το πανεπιστήμιο ανακοίνωσε ότι είχε λάβει 298 αιτήσεις μέσα σε ένα μήνα, εκ των οποίων οι 242 κρίθηκαν επιλέξιμες. Οι αιτούντες προέρχονταν από ιδρύματα όπως το κορυφαίο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, το Κολούμπια, το Γέιλ, το Στάνφορντ, αλλά και η Nasa, ανέφερε σε ανακοίνωσή του.
Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι οι περισσότερες από τις αιτήσεις εστάλησαν με κρυπτογραφημένα μηνύματα, όπως έγραψε ο πρόεδρος του πανεπιστημίου, Eric Berton, στη γαλλική εφημερίδα Libération. «Και μαζί τους ήρθαν ανησυχητικές, μερικές φορές ανατριχιαστικές, μαρτυρίες από Αμερικανούς ερευνητές για την τύχη που τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση Τραμπ», τόνισε χαρακτηριστικά.
Οι περισσότεροι αιτούντες ήταν έμπειροι ερευνητές σε τομείς που κυμαίνονται από τις ανθρωπιστικές επιστήμες έως τις βιοεπιστήμες και το περιβάλλον, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο. Λίγο περισσότεροι από τους μισούς επιλέξιμους αιτούντες, για την ακρίβεια οι 135, ήταν Αμερικανοί, ενώ 45 είχαν διπλή υπηκοότητα. Περισσότεροι από δώδεκα Γάλλοι πολίτες υπέβαλαν επίσης αίτηση, όπως και άλλοι Ευρωπαίοι, αλλά και Ινδοί υπήκοοι και Βραζιλιάνοι.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
