 |
|
|  Δευτέρα 21/4
ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ...ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
O δεσμός με την ελληνική παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, είναι ο εορτασμός τού Πάσχα για τους Έλληνες τής Αργεντινής
AΠΕ-ΜΠΕ
Μια «πράξη μνήμης και αγάπης», μια συνειδητή προσπάθεια να διατηρηθεί ζωντανός ο δεσμός με την ελληνική παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, είναι ο εορτασμός του Πάσχα για τους Έλληνες της Αργεντινής.
«Ο εορτασμός του Πάσχα στη διασπορά -και ειδικά στην Αργεντινή- είναι μια πράξη μνήμης και αγάπης. Είναι η συνειδητή προσπάθεια να κρατήσουμε ζωντανές τις παραδόσεις μας, τα ήθη και τα έθιμα , να μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές την ομορφιά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Γιατί το Πάσχα δεν είναι μόνο θρησκευτική γιορτή· είναι ύμνος ζωής, ελπίδας και συνέχειας. Είναι το φως που δεν σβήνει ποτέ, όπου κι αν βρισκόμαστε», τονίζει από το Μπουένος Άιρες, η δραστήρια Πρόεδρος της Ελληνικής Πολιτιστικής Οργάνωσης ΝΟΣΤΟΣ, Χριστίνα Τσαρδίκου.
«Το Πάσχα είναι η πιο σημαντική και ιερή γιορτή για τους Έλληνες, και ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν μακριά από την πατρίδα, στη διασπορά. Δεν είναι μόνο μια βαθιά θρησκευτική εμπειρία που τιμά τα Πάθη, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, αλλά είναι και μια γέφυρα που ενώνει τους Έλληνες με τις ρίζες τους, με τη γη των προγόνων τους και τις παραδόσεις που κρατούν ζωντανή την ψυχή του Ελληνισμού. Οι Έλληνες της Αργεντινής δεν αποτελούν εξαίρεση. Γιορτάζουν το Πάσχα με ευλάβεια, αγάπη και νοσταλγία, τιμώντας τόσο τη θρησκευτική διάσταση όσο και την πολιτιστική τους ταυτότητα. Αν και οι Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι λίγες και οι αποστάσεις μεγάλες, όλοι προσπαθούν να παρευρεθούν στις Λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας. Ακόμα και εκείνοι που σπάνια εκκλησιάζονται, συμμετέχουν στις κατανυκτικές τελετές και ψάλλουν συγκινημένοι το Χριστός Ανέστη», αναφέρει η κ. Τσαρδίκου.
Στα σπίτια των Ελλήνων της Αργεντινής, όπως ακριβώς και σε πόλεις και χωριά ανά την Ελλάδα, το Πάσχα αποκτά μορφή και άρωμα: η ευωδιά από ζάχαρη, αμμωνία και βανίλια πλημμυρίζει κάθε γωνιά, ενώ οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη με σπιτικές τεχνικές, καθώς οι παραδοσιακές βαφές της Ελλάδας είναι δυσεύρετες εκεί, όπως εξηγεί η κ. Τσαρδίκου. «Ψήνονται τα τσουρέκια και τα πασχαλινά κουλουράκια, που συνοδεύονται από τους αγαπημένους κουραμπιέδες, και το σπίτι μετατρέπεται σε μια μικρή Ελλάδα», επισημαίνει, με ενθουσιασμό, η Πρόεδρος του ΝΟΣΤΟΥ.
«Η οικογένεια μαζεύεται γύρω από το πασχαλινό τραπέζι, μοιράζεται γεύσεις, χαμόγελα, αναμνήσεις. Η μαγειρίτσα ζεσταίνει το σώμα και την καρδιά, και το αρνί σιγοψήνεται, όπως παλιά, όπως στην πατρίδα», συμπληρώνει.
Όπως αναφέρει η κ. Τσαρδίκου, συχνά οι ελληνικές κοινότητες οργανώνουν δείπνα και γιορτές μετά την Ανάσταση, με χορό, μουσική, φαγητό και γέλιο. Φέτος, όπως λέει, τα έσοδα από τη βραδιά του Πάσχα θα προσφερθούν στο Παιδικό Νοσοκομείο Ricardo Gutiérrez στο Μπουένος ‘Αιρες – «γιατί το Πάσχα είναι και μια ευκαιρία για φιλανθρωπία, για προσφορά, για συμπόνια προς όσους υποφέρουν».
Ένα ζήτημα που απασχολεί τους Έλληνες της Αργεντινής είναι το γεγονός ότι συχνά το Ορθόδοξο και το Καθολικό Πάσχα δεν συμπίπτουν χρονικά, κάτι που δεν ισχύει, ωστόσο, φέτος.
«Ζούμε σε μια κατά κύριο λόγο καθολική χώρα, και οι Ορθόδοξες και Καθολικές ημερομηνίες του Πάσχα συχνά δεν συμπίπτουν. Αυτό δυσκολεύει τον εορτασμό, κυρίως για όσους ζουν μακριά από τα αστικά κέντρα, εκεί που δεν υπάρχουν Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Ευτυχώς, φέτος το Ορθόδοξο και το Καθολικό Πάσχα συμπίπτουν – μια σπάνια αλλά ευπρόσδεκτη συγκυρία που μας ενώνει όλους σε ένα κοινό φως», καταλήγει η κ. Τσαρδίκου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
