 |
|
|  Τρίτη 13/5
Ένοχος για σεξουαλική επίθεση ο διάσημος Γάλλος ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρντιέ
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ένοχος κρίθηκε ο 76χρονος Ζεράρ Ντεπαρντιέ καθώς ολοκληρώθηκε η δίκη με την κατηγορία της σεξουαλικής επίθεσης σε δύο γυναίκες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Les Volets Verts ( Τα Πράσινα Παντζούρια ) το 2021.
Το δικαστήριο του επέβαλε την ποινή της 18μηνης φυλάκισης με αναστολή, αφου οι δικαστές υιοθέτησαν την εισαγγελική εισήγηση και οι δικηγόροι του προανήγγειλαν ότι θα ασκήσουν έφεση. Ο ίδιος έχει αρνηθεί τις κατηγορίες και δεν ήταν παρών στο δικαστήριο καθώς βρίσκεται στην Πορτογαλία για τα γυρίσματα ταινίας που σκηνοθετεί η Φανί Αρντάν.
Ειδικότερα, ο Ντεμπαρντιέ καταδικάστηκε από επιτροπή δικαστών -και όχι από ενόρκους, όπως συνηθίζεται στη Γαλλία- για σεξουαλική επίθεση σε μια 54χρονη σκηνογράφο και μια 34χρονη βοηθό σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Les Volets Verts» (σ.σ. Τα πράσινα παραθυρόφυλλα) στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 2021.
Οι ισχυρισμοί, που διατυπώθηκαν από βοηθό σκηνογράφου και βοηθό σκηνοθέτη, περιλαμβάνουν πολλαπλά περιστατικά ακατάλληλου αγγίγματος, τόσο στο πλατό όσο και δημόσια.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναφέρθηκε ότι ο Ντεπαρντιέ παγίδευσε τη σκηνογράφο ανάμεσα στα πόδια του στο πλατό και της επιτέθηκε σεξουαλικά. Η ίδια είπε ότι η επίθεση έγινε ενώ η ίδια τηλεφωνούσε για να βρει ομπρέλες για την ταινία, με τον ίδιο να της μιλά ιδιαίτερα άσχημα.
Σύμφωνα με την Αμελί – έτσι αναφέρθηκε στο δικαστήριο – στη συνέχεια την άρπαξε από τους γοφούς, την τράβηξε προς το μέρος του και την παγίδευσε ανάμεσα στα πόδια του με μεγάλη δύναμη, και άρπαξε το σώμα της.
«Τότε κατάλαβα τη δύναμη που είχε, με κρατούσε πολύ, πολύ σφιχτά», είχε πει. «Θυμάμαι τα μάτια του, είδα αυτό το μεγάλο πρόσωπο, τα κόκκινα μάτια, πολύ θυμωμένα, πολύ ταραγμένα», είχε προσθέσει.
«Ο φόβος που ένιωσα – αυτό που μου έμεινε δεν είναι η σεξουαλική του επιθυμία, αλλά η αγριότητά του. Ήταν το γεγονός ότι ήξερε ότι φοβόμουν, είδα τα μάτια του να λάμπουν με μια ευχαρίστηση που προκαλούσε φόβο σε κάποιον. Θυμάμαι αυτή την αγριότητα. Με τρόμαξε πραγματικά, και αυτό τον διασκέδαζε».
Ο Ντεπαρντιέ καταδικάστηκε επίσης για σεξουαλική επίθεση σε βοηθό σκηνοθέτη στην ίδια ταινία, αγγίζοντας το στήθος ή τους γλουτούς της σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις. Η γυναίκα, της οποίας το όνομα δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, είχε αναλάβει να συνοδεύει τον Ντεπαρντιέ από το καμαρίνι του στο πλατό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Είπε ότι «πάγωσε» από τις επιθέσεις.
Η βοηθός σκηνοθέτη είπε στο δικαστήριο ότι η πρώτη σεξουαλική επίθεση συνέβη κατά τη διάρκεια νυχτερινών γυρισμάτων στο Παρίσι, όταν βρέθηκε μόνη με τον Ντεπαρντιέ στο τέλος ενός μικρού δρόμου όπου βρισκόταν το καμαρίνι του, καθώς περπατούσαν προς ένα εξωτερικό πλατό.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
