 |
|
|  Τρίτη 27/5
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΜΟΥΜΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ
Eιναι αληθινές λένε οι ειδικοί και ερευνούν αν ανήκουν σε... «εξωγήινους»
Daily Mail,zougla.gr
Παγκόσμιο ενδιαφέρον παρουσιάζουν για τα μουμιοποιημένα πτώματα «εξωγήινων» που βρέθηκαν στο Περού και παρουσιάστηκαν στο Κογκρέσο του Μεξικό, πυροδοτώντας τις θεωρίες συνωμοσίας αλλά και προβληματισμό στην επιστημονική κοινότητα.
Δεκάδες από αυτά τα μυστηριώδη, μουμιοποιημένα σώματα με τα τρία δάχτυλα ανακαλύφθηκαν στην έρημο Nazca από το δημοσιογράφο και ουφολόγο Jaime Maussan, πυροδοτώντας χρόνια έρευνας για την προέλευσή τους.
Τώρα, ομάδα επιστημόνων της ομάδας του Maussan που εξέτασαν τις «εξωγήινες» μούμιες παρουσίασαν νέα ευρήματα, υποστηρίζοντας πως τα δείγματα είναι «100% αληθινά», καταρρίπτοντας τις θεωρίες άλλων ερευνητών που υποστηρίζουν ότι πρόκειται απλώς για αρχαίες κούκλες, φτιαγμένες με οστά ζώων.
Τα ευρήματά τους αφορούν δύο θηλυκές μούμιες, γνωστές ως Μαρία και Μονσερά, που πιθανολογείται ότι πέθαναν πριν από περισσότερα από 1.200 χρόνια.
Στην περίπτωση της Μονσερά, οι ερευνητές υποθέτουν ότι ήταν μεταξύ 16 και 25 ετών όταν πέθανε, από σημαντικό τραύμα που υπέστη
Ο Δρ Zalce, πρώην Διευθυντής του Ιατρικού Τμήματος του Ναυτικού του Μεξικού, ανέλυσε 21 από τα ασυνήθιστα πτώματα, εξετάζοντας χαρακτηριστικά όπως δαχτυλικά αποτυπώματα, φθορά των οστών, οδοντικές δομές, μυϊκή ανατομία και εσωτερικά όργανα. Σύμφωνα με την Daily Mail, η τελευταία ανάλυση του ρίχνει «φως» στα αίτια θανάτου αυτών των πλασμάτων.
Οι αξονικές τομογραφίες στη Μονσερά έδειξαν πως πιθανότατα πέθανε από τραύμα διάτρησης στο στήθος, συγκεκριμένα ανάμεσα στο 5ο και το 6ο πλευρό, με το οποίο έζησε ωστόσο μεγάλο διάστημα.
Η Μαρία εκτιμάται ότι ήταν ηλικίας μεταξύ 35 και 45 ετών όταν πέθανε.
Οι αξονικές τομογραφίες στη μούμια της αποκάλυψαν σημάδια από δαγκώματα, κατάγματα, θρόμβους αίματος στον ιστό και σημάδια εσωτερικού τραύματος.
Ο Δρ Zalce και η ομάδα του εντόπισαν ακόμα ένα σημαντικό κόψιμο κοντά στο κάτω μέρος της λεκάνης, δύο σπασμένους σπόνδυλους στην ουρά, πολλά μικρά σημάδια στον ιστό, καθώς και μια πληγή σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η Μαρία μπορεί να έπεσε από έναν γκρεμό και να χτύπησε σε βράχους κατά τη διάρκεια της πτώσης.
«Πρόκειται για ακόμα περισσότερα στοιχεία, ξεκάθαρα και αδιάσειστα, ότι αυτά τα σώματα είναι 100% αυθεντικά, πραγματικά και οργανικά, που κάποτε ήταν ζωντανά», δήλωσε ο δρ Zalce στην DailyMail.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, η κάθε μούμια έχει δύο πόδια και δύο χέρια, με τρία δάχτυλα σε κάθε χέρι ενώ οι σκελετοί τους είναι από δυνατά αλλά ελαφριά οστά.
Ο αναδιπλούμενος λαιμός και το μακρύ κρανίο τους παρουσιάζουν «τυπικά χαρακτηριστικά πτηνών», ενώ διαπιστώθηκε ότι καμία δεν είχε δόντια.
Σύμφωνα τέλος με τους ερευνητές, μέσα στις σορούς βρέθηκαν εμφυτεύματα από κάδμιο και μέταλλα οσμίου – το όσμιο είναι ένα από τα πιο σπάνια στοιχεία στον φλοιό της Γης και θεωρείται το σπανιότερο πολύτιμο μέταλλο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
