 |
|
|  Πέμπτη 29/5
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΡΑΜΑ
Κορεάτισσα συνάντησε την κόρη της,που ήταν αγνοούμενη για περίπου 50 χρόνια....
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ήταν ο Μάιος του 1975, όταν η Han Tae-soon, από τη Νότια Κορέα,
ετοιμάστηκε να πάει για ψώνια. Ρώτησε την κόρη της, Kyung-ha, αν ήθελε
να πάει μαζί της, αλλά εκείνη της απάντησε, «όχι, θα πάω να παίξω με
τις φίλες μου».
«Όταν επέστρεψα, είχε εξαφανιστεί» θυμάται η Han Tae-soon.
Επανασυνδέθηκε μαζί της μετά από 50 χρόνια, σύμφωνα με
ρεπορτάζ τού BBC, που περιγράφει αυτή την απίστευτη ιστορία. Την ημέρα
της επανασύνδεσής τους, η Kyung-ha ήταν πλέον μια μεσήλικη Αμερικανίδα
με το όνομα Laurie Bender. Τι είχε συμβεί, όμως;
Η Kyung-ha είχε απαχθεί κοντά στο σπίτι της και είχε μεταφερθεί σε
ορφανοτροφείο, από όπου εστάλη παράνομα στις ΗΠΑ, για να υιοθετηθεί
από άλλη οικογένεια. Είναι μόνο μία από τα εκατοντάδες θύματα ενός
κυκλώματος παράνομων υιοθεσιών.
Από τα 170.000-200.000 παιδιά που υπολογίζεται ότι εστάλησαν στη Δύση
να υιοθετηθούν, στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ξεκίνησε στη
δεκαετία του ‘50, μια έρευνα αποκάλυψε ότι σε πολλές από αυτές τις
περιπτώσεις οι κυβερνήσεις είχαν παραβιάσει θεμελιώδη ανθρώπινα
δικαιώματα, επιτρέποντας σε ιδιωτικές εταιρείες να «εξάγουν» παιδιά σε
μαζική κλίμακα με σκοπό το κέρδος.
Τώρα λοιπόν η Han Tae-soon μηνύει την κυβέρνηση της Νότιας Κορέας,
καθώς βίωσε τις συνέπειες αυτής της υπόθεσης ως μια μεγάλη
οικογενειακή τραγωδία.
«Για 50 χρόνια, κατέστρεψα το σώμα και το μυαλό μου αναζητώντας την
κόρη μου. Μου έχει ζητήσει κανένας συγγνώμη γι’ αυτό; Ούτε ένας. Ούτε
μία φορά».
Πράγματι, για δεκαετίες με τον σύζυγό της επισκέφτηκαν αστυνομικά
τμήματα και ορφανοτροφεία, κόλλησαν αφίσες, βγήκαν ακόμα και στην
τηλεόραση αναζητώντας απελπισμένα την κόρη τους. Η ίδια όργωνε τους
δρόμους «μέχρι που έπεφταν και τα δέκα νύχια των ποδιών μου».
Στη δεκαετία του ‘90, μετά από μια τηλεοπτική έκκληση, συνάντησε μια
γυναίκα που θεώρησε ότι θα μπορούσε να είναι η Kyung-ha, η οποία
έφτασε σε σημείο να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα στο σπίτι τους,
αλλά τελικά παραδέχτηκε ότι δεν ήταν η κόρη τους.
Η πρώτη πραγματική πρόοδος σημειώθηκε όταν, μέσα από μια ομάδα
που φέρνει σε επαφή Κορεάτες που έχουν υιοθετηθεί στο εξωτερικό με
τους βιολογικούς γονείς τους, διαπίστωσε ότι το γενετικό υλικό τους
ταίριαζε με εκείνο μιας νοσηλεύτριας που ζούσε στην Καλιφόρνια, της
Laurie Bender.
Η δακρύβρεχτη επανασύνδεση έγινε τελικά στο αεροδρόμιο της Σεούλ, όπου
προσγειώθηκε η Bender για να συναντήσει ξανά τη βιολογική μητέρα της.
Η Han Tae-soon βεβαιώθηκε ότι ήταν εκείνη με έναν παράξενο όσο και
τρυφερό τρόπο: «Είχα εργαστεί για 30 χρόνια ως κομμώτρια, οπότε με το
που άγγιξα τα μαλλιά της κατάλαβα αμέσως ότι ήταν η κόρη μου. Στο
παρελθόν είχα νομίσει λανθασμένα ότι την είχα βρει, οπότε έπρεπε να
αγγίξω τα μαλλιά της για να βεβαιωθώ».
Το πρώτο πράγμα που είπε στην κόρη της ήταν «συγγνώμη»: «Ένιωθα τύψεις
που όταν ήταν παιδί δεν βρήκε τον δρόμο για το σπίτι της. Σκεφτόμουν
πόσο θα έπρεπε να έψαξε για τη μητέρα της… Όταν τη συνάντησα μετά από
όλα αυτά τα χρόνια, συνειδητοποίησα πόσο πρέπει να της είχε λείψει η
μαμά της, και η καρδιά μου ράγισε».
Δεν είναι όμως υπερβολικά αργά, σύμφωνα με την Kyung-ha, η οποία μετά
την επανασύνδεσή τους είπε πως «είναι σαν να επουλώνεται μια τρύπα στη
καρδιά σου, επιτέλους νιώθεις ένας ολόκληρος άνθρωπος».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
