 |
|
|  Τρίτη 24/6
Επιχείρηση «Σφυρί τού Μεσονυχτίου»
Πως οι ΗΠΑ χτύπησαν «αόρατα» το Ιράν
FT,zougla.gr
Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου οι παρατηρητές πτήσεων εντόπισαν μερικά B-2 stealth βομβαρδιστικά να απογειώνονται από τη βάση Whiteman στο Μισούρι και να κατευθύνονται προς τον Ειρηνικό.
Η ασυνήθιστη πτήση τους, ορατή κατά διαστήματα σε κοινές εφαρμογές εντοπισμού πτήσεων, θεωρήθηκε ότι τα αεροσκάφη μετακινούνταν προς τη Γκουάμ, πιθανώς ενόψει επίθεσης στο Ιράν.
Σε εκτενές τους δημοσίευμα οι Financial Times αναφέρουν ότι, αρκετοί αναλυτές αναρωτιόνταν γιατί τα βομβαρδιστικά πήγαιναν στη Γκουάμ αντί για τη νήσο Ντιέγκο Γκαρσία που είναι η πλησιέστερη στο Ιράν Αμερικανική Βάση.
Η Ουάσιγκτον είχε ήδη ξεκινήσει μια από τις πιο απόρρητες στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών.
Επίσης τα ξημερώματα του Σαββάτου , άλλα επτά B-2 απογειώθηκαν από την ίδια βάση στο Μιζούρι, αυτή τη φορά όμως κατευθυνόμενα προς τα ανατολικά και σε πλήρη λειτουργία απόκρυψης (stealth).
Δεκαοκτώ ώρες αργότερα, τα αεροσκάφη έπληξαν δύο από τους τρεις πυρηνικούς στόχους που μπήκαν στο στόχαστρο της αποστολής, ρίχνοντας συνολικά 14 βόμβες τύπου bunker-buster.
Οι επιθέσεις σε Φορντό, Νατάνζ και Ισφαχάν αποτελούσαν το κέντρο της επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Midnight Hammer» (Μεταμεσονύκτιο Σφυρί), η οποία σχεδιάστηκε με απόλυτη μυστικότητα και συνειδητή παραπλάνηση.
«Η κλίμακα όσων συνέβησαν θα άφηνε άφωνο κάθε Αμερικανό, αν μπορούσε να τη δει σε πραγματικό χρόνο», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ.
«Η Τεχεράνη καλείται πλέον να αποδεχθεί πως αμερικανικά αεροσκάφη απογειώθηκαν από το κέντρο των Ηνωμένων Πολιτειών, πέταξαν απαρατήρητα πάνω από τους πιο ευαίσθητους στόχους της και κατέστρεψαν πυρηνικές υποδομές».
Ο στρατηγός Νταν Κέιν, αρχηγός του μικτού επιτελείου, αποκάλυψε ότι η πτήση των B-2 προς τη Γκουάμ λειτούργησε ως αντιπερισπασμός, σχεδιασμένος να αποσπάσει την προσοχή και να εξασφαλίσει τακτικό αιφνιδιασμό.
Όπως είπε, η στρατηγική παραπλάνησης ήταν γνωστή σε ελάχιστους αξιωματούχους, τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στο Κεντρικό Στρατηγείο των ΗΠΑ (Centcom).
Ο Νταγκ Μπέρκι, διευθυντής του Mitchell Institute for Aerospace Studies, εξήγησε ότι η αποστολή συνδύασε τεχνικές «αποκάλυψης-απόκρυψης», με ορισμένα αεροσκάφη να εμφανίζονται ηθελημένα στα ραντάρ, ενώ τα υπόλοιπα κρατούσαν πλήρη σιγή.
Η επιχείρηση κορυφώθηκε στις 12:30 τα ξημερώματα Κυριακής (ώρα Ιράν), όταν αμερικανικό υποβρύχιο εκτόξευσε πάνω από 24 πυραύλους Tomahawk προς το Ισφαχάν, ακριβώς τη στιγμή που τα B-2 εισέρχονταν στον ιρανικό εναέριο χώρο.
Οι βομβαρδισμοί ολοκληρώθηκαν μεταξύ 2:10 και 2:35 π.μ., λίγα λεπτά πριν φτάσουν οι πύραυλοι στο στόχο, με το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα να ενισχύει το στοιχείο του αιφνιδιασμού.
Σύμφωνα με τον Κέιν, ολόκληρη η αποστολή, αποτελούμενη από τα B-2, τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού και τα μαχητικά συνοδείας, μπήκε και βγήκε από τον ιρανικό εναέριο χώρο χωρίς να εντοπιστεί ή να δεχθεί πυρά.
«Ήταν μια αποστολή υψηλής ακρίβειας, βασισμένη σε παραπλάνηση, όπως η μετακίνηση των B-2 προς τη Γκουάμ», σχολίασε ο ναύαρχος ε.α. Τζέιμς Σταυρίδης. «Τα μέσα ενημέρωσης εστίασαν εκεί, κι αυτό πιθανόν έκανε την Τεχεράνη να πιστέψει πως έχει ακόμη λίγες μέρες».
Ο Τζόζεφ Βότελ, πρώην διοικητής του Centcom επί Τραμπ, εξήγησε ότι η απογείωση από το Μισούρι μείωσε τον κίνδυνο εντοπισμού. «Ήταν μια ιδιαίτερα έξυπνη κίνηση».
Ο Κίμιτ πρόσθεσε: «Το καλύτερο παραπλανητικό στοιχείο δεν ήταν τα B-2 στη Γκουάμ, αλλά το πολιτικό αφήγημα. Ο Τραμπ έδωσε στο Ιράν προθεσμία δύο εβδομάδων για συμφωνία και τρεις ημέρες μετά, ήρθε η επίθεση. Κλασικός Δούρειος Ίππος».
Παρόλο που στις συναντήσεις του G7 στον Καναδά, ο Τραμπ φαινόταν να πιέζει για διπλωματική λύση, τέσσερις πηγές αναφέρουν ότι είχε ήδη καταλήξει στην απόφαση για επίθεση.
Μία από αυτές είπε: «Ήταν φανερό ότι είχε ήδη ετοιμάσει τις δηλώσεις του για μετά».
Παρά ταύτα, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι «δεν υπήρξε καμία ένδειξη από τον Τραμπ πως σκόπευε να εμπλακεί στρατιωτικά».
Ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών ,Ντέιβιντ Λάμι, ο οποίος συμμετείχε στις ευρωπαϊκές συνομιλίες με το Ιράν την Παρασκευή , επίσης δεν γνώριζε για την επικείμενη επίθεση. Σύμφωνα με άτομο κοντά στις συνομιλίες, προσπάθησε να τονίσει στην ιρανική αντιπροσωπεία ότι η διορία του Τραμπ ήταν πιο άμεση απ’ όσο φαινόταν.
Αρκετές πηγές επισημαίνουν ότι ο Τραμπ είχε πειστεί πως το ρίσκο είχε περιοριστεί, κυρίως λόγω των ισραηλινών επιθέσεων που είχαν ήδη πλήξει την ιρανική αεράμυνα.
Η Κόρι Σέικ του American Enterprise Institute σχολίασε: «Η έκπληξη μείωσε τον κίνδυνο, αλλά δεδομένου ότι το Ισραήλ είχε ήδη αποκτήσει εναέρια κυριαρχία, ίσως όχι καθοριστικά».
Ο Κέιν σημείωσε ότι οι ΗΠΑ αξιοποίησαν την «προεργασία» των ισραηλινών επιχειρήσεων την προηγούμενη εβδομάδα για να εξασφαλίσουν πρόσβαση και ελευθερία κινήσεων.
Ο Μπέρκι ανέδειξε τον κρίσιμο ρόλο των ισραηλινών F-35, που «συλλέγουν τεράστιο όγκο πληροφοριών για τις εναέριες άμυνες του Ιράν».
Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ τόνισε τη μυστικότητα της αποστολής, λέγοντας ότι το Κογκρέσο ενημερώθηκε μετά την επίθεση. Εκπρόσωπος του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, ανέφερε πάντως ότι εκείνος είχε λάβει ενημέρωση λίγο πριν ξεκινήσει η επιχείρηση.
Η πλειονότητα των συμμάχων των ΗΠΑ δεν είχε προειδοποιηθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ηνωμένο Βασίλειο έλαβε ειδοποίηση μόλις λίγες ώρες πριν την επίθεση.
Η μόνη εξαίρεση ήταν το Ισραήλ. Η κυβέρνηση Νετανιάχου, σύμφωνα με επίσημες πηγές, είχε απόλυτη γνώση του σχεδίου. Μάλιστα, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο παρακολούθησε σε πραγματικό χρόνο τα αμερικανικά χτυπήματα.
Αξιοσημείωτο είναι πως λίγες ημέρες πριν, ΗΠΑ και Ισραήλ εφάρμοσαν κοινό σχέδιο παραπληροφόρησης.
Η ισραηλινή κυβέρνηση έκανε σκόπιμες διαρροές σε ισραηλινά ΜΜΕ με σκοπό να παρουσιάσουν μια δήθεν «έντονη διαφωνία» ανάμεσα σε Τραμπ και Νετανιάχου, με τον Αμερικανό πρόεδρο να φέρεται ότι ζήτησε επιτακτικά αποκλιμάκωση στη σύρραξη.
Μια εικόνα που, όπως αναφέρουν οι Financial Times, στόχευε αποκλειστικά στην παραπλάνηση της Τεχεράνης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
