 |
|
|  Κυριακή 29/6
Wall Street Journal
Εκτελέσεις, συλλήψεις και παράνοια στο Ιράν μετά τον πόλεμο: «Καταδώστε τους γείτονές σας» λέει το καθεστώς,ενω ψάχνουν παντού πράκτορες τού Ισραήλ
WSJ,protothema.gr
Μόλις οι αμερικανικές και ισραηλινές βόμβες σταμάτησαν να πέφτουν στο Ιράν, η ηγεσία και οι δυνάμεις ασφαλείας βγήκαν από τα καταφύγιά τους και ξεκίνησαν ένα νέο κύμα καταστολής, στοχεύοντας αυτή τη φορά τον ίδιο τον πληθυσμό. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, οι Αρχές στρέφονται κατά φερόμενων κατασκόπων, αντιφρονούντων και μελών της αντιπολίτευσης, προσπαθώντας να ανακτήσουν τον έλεγχο μετά το σοκ των βομβαρδισμών.
Σημεία ελέγχου έχουν ξεφυτρώσει σε όλη την Τεχεράνη, καθώς το καθεστώς αναζητά όσους υποψιάζεται ότι βοήθησαν τις ισραηλινές επιθέσεις κατά των στρατηγικών υποδομών, της αεράμυνας και κορυφαίων επιστημόνων.
Η ατμόσφαιρα στην ιρανική πρωτεύουσα παραμένει βαριά από τη μυρωδιά των εκρηκτικών. Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν ήδη συλλάβει εκατοντάδες ανθρώπους, με τις συλλήψεις να συνεχίζονται καθημερινά. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, πάνω από 1.000 άτομα κρατούνται ως ύποπτοι συνεργοί του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση προχώρησε μάλιστα σε εκτέλεση τουλάχιστον έξι ανδρών. «Η κατάσταση για τον ιρανικό λαό είναι πιο επικίνδυνη τώρα απ' ό,τι πριν από τον πόλεμο» προειδοποιεί η βραβευμένη με Νόμπελ ακτιβίστρια Narges Mohammadi.
Το καθεστώς δεν περιορίζεται στο «κυνήγι κατασκόπων». Επαναφέρει και την περιβόητη «αστυνομία ηθών». «Η αστυνομία μας σταμάτησε επειδή οι κάλτσες της φίλης μου ήταν πολύ διάφανες» λέει χαρακτηριστικά μια γυναίκα που επέστρεψε πρόσφατα στην Τεχεράνη.
Οι μυστικές υπηρεσίες καλούν τον κόσμο να καταδίδει γείτονες και ύποπτες κινήσεις. Κυκλοφόρησαν ακόμη και οδηγίες για το πώς να αναγνωρίσει κανείς «πράκτορες» -από κλειστές κουρτίνες, μέχρι υπερβολική χρήση καπέλων και γυαλιών ηλίου.
Οι αεροπορικές επιδρομές Ισραήλ και ΗΠΑ ήταν το πρώτο συνεχές ξένο χτύπημα σε ιρανικό έδαφος μετά τον πόλεμο με το Ιράκ. Η Μοσάντ φέρεται να είχε διεισδύσει βαθιά: από εκρηκτικά drones μέχρι ομάδες πρακτόρων που χτύπησαν πυρηνικές εγκαταστάσεις και τη διαβόητη φυλακή Εβίν.
Η Τεχεράνη μετατράπηκε σε εμπόλεμη ζώνη. Κάτοικοι περιγράφουν νύχτες αγρύπνιας στις ταράτσες τους, βλέποντας πυραύλους και εκρήξεις. Σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές, πάνω από 600 άνθρωποι σκοτώθηκαν και σχεδόν 5.000 τραυματίστηκαν.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενεΐ κρυβόταν σε καταφύγιο εκτός Τεχεράνης. Η απομόνωσή του δυσκόλεψε διπλωματικές συνομιλίες με Ευρωπαίους που προσπαθούσαν να μεσολαβήσουν για κατάπαυση πυρός.
Οι βόρειες εύπορες συνοικίες της πρωτεύουσας, όπου κατοικούν επιστήμονες και στρατηγοί, δέχτηκαν τα βαρύτερα πλήγματα, προκαλώντας σοκ στην ελίτ του καθεστώτος.
Το Ιράν έλαβε προληπτικά μέτρα για να προστατεύσει πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία. Μεγάλα φορτία αργού πετρελαίου μεταφέρθηκαν στην Ασία, ενώ πολιτικά αεροσκάφη -ακόμη και το προεδρικό Airbus- πέταξαν άδεια προς το Ομάν, κουβαλώντας μετρητά και τιμαλφή, για να διασωθούν από πιθανή καταστροφή.
Παρά το σοβαρό πλήγμα στην ασφάλεια, το καθεστώς άντεξε. «Δεν υπήρξε σημείο καμπής, η ηγεσία επιβίωσε και το σύστημα απέδειξε ότι δεν χτίστηκε για δημοτικότητα αλλά για επιβίωση», δήλωσε η Narges Bajoghli, καθηγήτρια στη Σχολή Διεθνών Σπουδών του Johns Hopkins.
Η νέα γενιά Φρουρών της Επανάστασης και παραστρατιωτικών στελεχών που βγαίνει μπροστά χαρακτηρίζεται ακόμη πιο σκληροπυρηνική. Η «επόμενη μέρα» δείχνει ακόμη πιο αυταρχική και απρόβλεπτη.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
