 |
|
|  Πέμπτη 10/7
Πύθωνας κατάπιε έναν 25χρονο χωρικό στην Ινδονησία!!
BBC,zougla.gr
Ένας αγνοούμενος Ινδονήσιος βρέθηκε νεκρός μέσα στο σώμα ενός πύθωνα, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία. Ο Ακμπάρ εξαφανίστηκε την Κυριακή στο νησί Σουλαουέζι, αφού έφυγε για να συλλέξει φοινικέλαιο.
Κατά την αναζήτηση του 25χρονου, η αστυνομία δήλωσε στο BBC Ινδονησίας ότι βρήκε ένα τεράστιο φίδι που υποψιάζονταν ότι είχε καταπιεί τον άνδρα.
Ο πύθωνας, που αναφέρεται ότι είχε μήκος 7 μέτρα, ανοίχτηκε και βρέθηκε το σώμα του νεαρού.
Οι δικτυωτοί πύθωνες (Python reticulatus) είναι από τα μακρύτερα ερπετά στον κόσμο και πνίγουν τα θύματά τους πριν τα καταπιούν ολόκληρα.
Οι πύθωνες σπάνια σκοτώνουν και τρώνε ανθρώπους, αν και υπάρχουν περιστασιακές αναφορές για κατάποση μικρών παιδιών ή ζώων.
Ο Μασούρα, εκπρόσωπος της αστυνομίας στην επαρχία Δυτικού Σουλαουέζι, δήλωσε στο BBC Ινδονησίας ότι οι χωρικοί ανέφεραν ότι ο Ακμπάρ αγνοούνταν εδώ και 24 ώρες.
Στη συνέχεια, η αστυνομία διεξήγαγε έρευνα και βρήκε το φίδι κοντά στη φυτεία φοινικών της οικογένειας.
«Δεν τον βρήκαν (τον Άκμπαρ), αλλά οι χωρικοί είδαν έναν ακίνητο πύθωνα στο χαντάκι. Υποψιάστηκαν ότι ίσως το φίδι είχε καταπιεί τον Άκμπαρ. Όταν το άνοιξαν, ο Άκμπαρ ήταν μέσα στο φίδι», είπε ο Μασούρα, ο οποίος όπως πολλοί Ινδονήσιοι έχει ένα όνομα.
Ο γραμματέας του χωριού Salubiro Junaidi είπε στην The Jakarta Post:, «Οι άνθρωποι είχαν ακούσει κραυγές από το φοινικόδασος το βράδυ πριν βρεθεί ο Ακμπάρ στο στομάχι του φιδιού. Όταν το φίδι συνελήφθη, οι μπότες που φορούσε ο Ακμπάρ ήταν καθαρά ορατές στο στομάχι του. Οι κάτοικοι έκοψαν την κοιλιά του φιδιού και ο Άκμπαρ βρέθηκε άψυχος.»
Η Νία Κουρνιάουαν, από το Πανεπιστήμιο Μπραουιτζάγια, δήλωσε στο BBC Ινδονησίας ότι ένας πύθωνας αυτού του μεγέθους θα κυνηγούσε μεγάλα θηράματα, όπως αγριογούρουνα ή άγρια σκυλιά.
Ενώ συνήθως αποφεύγουν τους ανθρώπινους οικισμούς, θα έβλεπαν τις φυτείες φοινικέλαιου ως καλό κυνηγετικό έδαφος, είπε, καθώς προσελκύουν ζώα όπως αγριογούρουνα, πρωτεύοντα θηλαστικά ή σκύλους.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
