 |
|
|  Παρασκευή 11/7
Η «γειτονιά των ζόμπι» στο Λος Άντζελες
Κρακ και εξαθλίωση δίπλα στη λάμψη και τα εκατομμύρια των Lakers
gazzetta.gr
Μόλις λίγα τετράγωνα από το γήπεδο των Lakers, στο κέντρο του Λος Άντζελες, απλώνεται η πιο σκοτεινή πλευρά της πόλης: το Skid Row. Μια γειτονιά όπου η φτώχεια, η εξάρτηση και η εγκατάλειψη δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.
Το Skid Row είναι η ανεπίσημη ονομασία μιας περιοχής του κέντρου του Λος Άντζελες, που επίσημα ονομάζεται Central City East. Εκεί φιλοξενείται ένας από τους μεγαλύτερους και σταθερότερους πληθυσμούς αστέγων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εκτιμήσεις να τον τοποθετούν πάνω από 4.400 άτομα. Από τη δεκαετία του 1930 και μέχρι σήμερα, η περιοχή έχει γίνει γνωστή για τη συγκέντρωση αστέγων, τις παρεμβάσεις των Αρχών, αλλά και την έντονη ακτιβιστική δράση για τα δικαιώματά τους.
Η περιοχή καλύπτει περίπου 50 οικοδομικά τετράγωνα, ακριβώς ανατολικά του κέντρου του Λ.Α., με σύνορα τις Third Street (βόρεια), Seventh Street (νότια), Alameda Street (ανατολικά) και Main Street (δυτικά).
Ο όρος "Skid Row" ή "Skid Road" προέρχεται από τη βιομηχανία ξυλείας. Οι εργάτες μετέφεραν τους κορμούς με γλίστρες (skids) και περίμεναν στο τέλος της διαδρομής μεταφορικά μέσα για την επιστροφή τους. Έτσι, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται για μέρη όπου συγκεντρώνονταν άνθρωποι χωρίς χρήματα ή σκοπό, και τελικά κατέληξε να σημαίνει «υποβαθμισμένο σημείο πόλης».
Το 2019, το 39,7% των κατοίκων του Central City East ήταν Αφροαμερικανοί, 22,3% λευκοί, 16,3% Ασιάτες και 15,1% Λατίνοι. Οι περισσότεροι γεννήθηκαν στην Καλιφόρνια (53,1%), ενώ το 18,8% προέρχονταν από άλλες χώρες. Σύμφωνα με έρευνα του 2023, ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 13% μετά την πανδημία, χωρίς όμως να υπάρχει ακριβής νέος αριθμός.
Εκτιμάται ότι ο συνολικός πληθυσμός είναι περίπου 10.850 άτομα - 7.004 άνδρες και 3.574 γυναίκες. Η μέση ηλικία είναι πάνω από 50 έτη και σχεδόν το 10% των κατοίκων είναι βετεράνοι.
Το εισόδημα ανά άτομο το 2000 ήταν μόλις $14.210, ενώ το 2019 το μέσο εισόδημα νοικοκυριού είχε πέσει στα $12.070 - με 68,9% του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας. Αντίθετα, το μέσο εισόδημα στο ευρύτερο Λος Άντζελες ήταν $67.418. Ο μέσος όρος ατόμων ανά κατοικία ήταν 9,9. Τα νοικοκυριά ήταν κυρίως οικογένειες με παιδιά (60,2%), με σημαντικό ποσοστό μονογονεϊκών οικογενειών (25,2%) και παντρεμένων ζευγαριών χωρίς παιδιά (18,7%).
Στο Skid Row, τα ναρκωτικά πωλούνται πιο φθηνά από οπουδήποτε αλλού στις ΗΠΑ. Ένα μικρό ποσό αρκεί για να προμηθευτεί κάποιος fentanyl, κρακ ή μεθαμφεταμίνη, ενώ η χρήση γίνεται συχνά μπροστά στα μάτια των περαστικών, μέρα μεσημέρι. Οι δολοφονίες, οι υπερβολικές δόσεις και οι επιθέσεις είναι καθημερινότητα.
Την ίδια ώρα, λίγα λεπτά πιο πέρα, οι προβολείς του Crypto.com Arena (το πρώην Staples Center) φωτίζουν το παρκέ όπου αγωνίζονται οι αστέρες των Lakers. Πολυτελή ξενοδοχεία, πεντάστερα εστιατόρια και πανάκριβα lofts δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από άλλη πόλη – ή μάλλον, από άλλο σύμπαν.
Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική: το Λος Άντζελες της λάμψης, του Χόλιγουντ και της Silicon Beach συνυπάρχει με το Λος Άντζελες της ακραίας παραμέλησης. Στο Skid Row, περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι ζουν μόνιμα σε σκηνές ή στο δρόμο, συχνά χωρίς πρόσβαση σε νερό, τουαλέτες ή υγειονομική περίθαλψη.
Πρόκειται για μια «γειτονιά-τραύμα» που στέκεται ως υπενθύμιση πως, ακόμη και στις πιο πλούσιες πόλεις του κόσμου, η κοινωνική ανισότητα μπορεί να αγγίζει ακραία επίπεδα – και να συμβαίνει, κυριολεκτικά, δίπλα στα φώτα της παγκόσμιας σκηνής.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
