 |
|
|  Τετάρτη 16/7
ΣΤΑΘΗΚΕ ΑΤΥΧΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ...114 ΕΤΩΝ!
Ο γηραιότερος μαραθωνοδρόμος στον κόσμο σκοτώθηκε σε τροχαίο!!
BBC,protothema.gr
Ο Φάουτζα Σινγκ, ο Βρετανοϊνδός δρομέας που θεωρούνταν ο γηραιότερος μαραθωνοδρόμος στον κόσμο, έχασε τη ζωή του σε ηλικία 114 ετών, όταν χτυπήθηκε από αυτοκίνητο στο Πουντζάμπ της Ινδίας.
Σύμφωνα με το BBC, ο Σινγκ διέσχιζε δρόμο στο χωριό όπου γεννήθηκε, όταν παρασύρθηκε από όχημα. Οι κάτοικοι έσπευσαν να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο, αλλά υπέκυψε στα τραύματά του.
«Έχει ξεκινήσει έρευνα και ο κατηγορούμενος θα συλληφθεί σύντομα» δήλωσε ο αστυνομικός Χάρβιντερ Σινγκ. Ο θάνατος του Σινγκ, που έγινε σύμβολο μακροζωίας, ανθεκτικότητας και πίστης, πυροδότησε ένα κύμα μηνυμάτων ως φόρο τιμής από πολιτικούς ηγέτες, ομοσπονδίες και θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι τον αποκάλεσε «εξαιρετικό αθλητή με απίστευτη αποφασιστικότητα».
Ο Σινγκ, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Άνδρας με το Τουρμπάνι», ξεκίνησε την καριέρα του στον Μαραθώνιο σε ηλικία... 89 ετών, μετά από μια ζωή ως αγρότης στο Παντζάμπ που σημαδεύτηκε από οικογενειακές τραγωδίες, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας της συζύγου και του μικρότερου γιου του.
Αντιμέτωπος με την κατάθλιψη, βρήκε έναν νέο σκοπό στο τρέξιμο. Το ντεμπούτο του σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων έγινε στον Μαραθώνιο του Λονδίνου το 2000. Τα επόμενα 13 χρόνια, ολοκλήρωσε εννέα Μαραθωνίους και έγινε σύμβολο θέλησης και αφοσίωσης. Τα περισσότερα από τα κέρδη του από χορηγίες πήγαιναν απευθείας σε φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Γεννημένος την 1η Απριλίου 1911, σύμφωνα με το βρετανικό διαβατήριό του, ο Σινγκ δεν είχε ποτέ πιστοποιητικό γέννησης, γεγονός που εμπόδισε την επίσημη αναγνώρισή του από τα Ρεκόρ Γκίνες ως ο γηραιότερος μαραθωνοδρόμος στην ιστορία.
Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, πέτυχε αξιοσημείωτα κατορθώματα, όπως το να τρέξει 10 χιλιόμετρα στο Χονγκ Κονγκ σε ηλικία 102 ετών, και να αποκτήσει διεθνή φήμη με μια καμπάνια της Adidas μαζί με τον Μοχάμεντ Άλι, με το σύνθημα «Τίποτα δεν είναι Αδύνατο».
Το 2012, ήταν ένας από τους λαμπαδηδρόμους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Το 2006, έγινε δεκτός από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β' στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.
Ο Σινγκ απέδωσε τη μακροζωία του σε μια πειθαρχημένη ζωή. «Τρώτε λιγότερο, τρέχετε περισσότερο και παραμείνετε ευτυχισμένοι, αυτό είναι το μυστικό», είπε σε συνέντευξή του στο BBC. Χορτοφάγος, διατήρησε μια ενεργή ρουτίνα ακόμη και μετά την επίσημη αποχώρησή του από τους αγώνες το 2013.
Πέρασε τα τελευταία του χρόνια μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένου Βασιλείου, πάντα κοντά στην οικογένειά του και τον προπονητή και φίλο του, Χάρμαντερ Σινγκ. Πέρα από την αθλητική του επίδραση, ο Σινγκ έχει γίνει ένας πολιτιστικός και πνευματικός φάρος για την κοινότητα των Σιχ και τους ηλικιωμένους σε όλο τον κόσμο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
