 |
|
|  Κυριακή 20/7
Πέθανε στα 36 του ο «κοιμώμενος πρίγκιπας» τής Σαουδικής Αραβίας,αφου παρέμεινε σε κώμα 20 χρόνια
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας, Αλ Ουαλίντ μπιν Χάλεντ μπιν Ταλάλ αλ Σαούντ, γνωστός διεθνώς ως «ο Πρίγκιπας που κοιμάται», άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 36 ετών, έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες σε κώμα. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή χθες Σάββατο μέσω ανάρτησης του πατέρα του, πρίγκιπα Χάλεντ μπιν Ταλάλ αλ Σαούντ, ανιψιού του δισεκατομμυριούχου Αλ Ουαλίντ μπιν Ταλάλ.
«Ω, ηρεμήσε ψυχή, επέστρεψε στον Κύριό σου, ευχαριστημένη και ευάρεστη σε Αυτόν, και μπες ανάμεσα στους δίκαιους υπηρέτες Μου, και μπες στον Παράδεισό Μου... Με βαθιά πίστη στο θέλημα του Αλλάχ και μεγάλη θλίψη, θρηνούμε τον αγαπημένο μας γιο», έγραψε συγκλονισμένος στα αραβικά στην πλατφόρμα X, πλαισιώνοντας την ανακοίνωση με μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του γιου του, ξαπλωμένου στο νοσοκομειακό κρεβάτι.
Η εξόδιος ακολουθία προγραμματίστηκε για σήμερα, με την οικογένεια να ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει ένα παιδί που παρέμεινε στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου επί σχεδόν μια ολόκληρη γενιά.
Ο «Ντεντέ», όπως τον φώναζε η οικογένειά του, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1990 και βρισκόταν στο Λονδίνο το 2005, όταν σε ηλικία 15 ετών τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο δυστύχημα ενώ φοιτούσε σε στρατιωτική ακαδημία. Τα πολλαπλά κρανιοεγκεφαλικά τραύματα και η εσωτερική αιμορραγία τον οδήγησαν σε βαθύ κώμα, από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ.
Μεταφέρθηκε σε Ιατρικό Κέντρο στο Ριάντ, όπου νοσηλεύτηκε τα επόμενα 19 χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα, ο πατέρας του στάθηκε στο πλευρό του αδιάκοπα, κρατώντας τον στη ζωή με μηχανική υποστήριξη και μετατρέποντας το δωμάτιο του νοσοκομείου σε έναν διαρκή χώρο προσευχής, προσμονής και ελπίδας.
Ο πρίγκιπας Χάλεντ συχνά μοιραζόταν βίντεο και φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου απεικονίζονταν οι μικρές, ανεπαίσθητες κινήσεις του γιου του - ένα τρεμόπαιγμα των δαχτύλων ή το σήκωμα ενός χεριού - ενδείξεις που γίνονταν δεκτές με δέος από τους χιλιάδες ακολούθους του. Σε γιορτές όπως το Ραμαζάνι, το Έιντ ή την Εθνική Ημέρα της Σαουδικής Αραβίας, το δωμάτιο στολίζονταν σαν να ήταν παρών ο ίδιος ο πρίγκιπας στην καθημερινότητα.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, η ιστορία του «κοιμισμένου πρίγκιπα» μετατράπηκε σε σύμβολο πίστης και αφοσίωσης. Πολυάριθμοι επισκέπτες - μέλη της βασιλικής οικογένειας, απλοί πολίτες, ακόμα και ξένοι ηγέτες - επισκέπτονταν το δωμάτιο του και προσεύχονταν δίπλα στον πρίγκιπα Χάλεντ και τα άλλα παιδιά του.
Ο Αλ Ουαλίντ δεν επανήλθε ποτέ σε πλήρη συνείδηση, όμως για τον πατέρα του παρέμεινε πάντα «ζωντανός», ένα παιδί που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας σιωπηλής μάχης που κράτησε σχεδόν είκοσι χρόνια και άφησε βαθύ αποτύπωμα όχι μόνο στην οικογένειά του, αλλά και σε μια ολόκληρη χώρα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
