 |
|
|  Πέμπτη 24/7
14χρονος πάγωσε μέχρι θανάτου σε υψόμετρο 4.780 μέτρων στο Μεξικό
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Tραγικό τέλος είχε ένας 14χρονος στο Μεξικό ,ο οποίος προσπάθησε να ανέβει μόνος του στο ηφαίστειο Ιστακουάτλ, χωρίς οδηγό ή κατάλληλο θερμικό εξοπλισμό. Το παιδί πάγωσε από το κρύο και πέθανε σε υψόμετρο περίπου 4.780 μέτρων.
H σορός του 14χρονου βρέθηκε στην πλαγιά του ηφαιστείου Iztaccíhuatl, έπειτα από εξαφάνιση μιας εβδομάδας.
Ο 14χρονος Paolo Sánchez Carrasco ανέβηκε στο ηφαίστειο Ιστακουάτλ στο Μεξικό, την τρίτη υψηλότερη κορυφή της χώρας, με υψόμετρο 5.213 μέτρα, η οποία θεωρείται τεχνικά δύσκολη για ανάβαση.
Η τύχη του 14χρονου αγνοούνταν για 3 μέρες, όμως οι διασώστες που προσπαθούσαν να τον βρουν, εντόπισαν τελικά τη σορό του, αναφέροντας ότι ο θάνατός του φέρεται να οφείλεται σε υποθερμία.
Ο Paolo, σύμφωνα με τι αρχές, ταξίδεψε από την Πόλη του Μεξικού στο ηφαίστειο στις 12 Ιουλίου. Είναι άγνωστο το πώς έφτασε εκεί, αφού η διαδρομή είναι περίπου 90 λεπτά με αυτοκίνητο από την πρωτεύουσα.
Πριν πεθάνει, ο έφηβος είχε ανεβάσει βίντεο στα social media, αναφέροντας ότι η θερμοκρασία έπεφτε στους -2°C τη νύχτα, ότι δεν είχε ούτε υπνόσακο και δεν υπήρχε καταφύγιο κοντά.
«Και το χειρότερο είναι ότι θα παγώσω. Δεν έφερα καν υπνόσακο και είμαι πολύ μακριά από το καταφύγιο. Το επόμενο είναι εκεί πέρα, αλλά είναι στην άλλη πλευρά του βουνού», είπε στο τελευταίο βίντεο που ανέβασε πριν πεθάνει από το κρύο.
Μια γυναίκα ονόματι Άντζελα είπε ότι έκανε πεζοπορία στο ίδιο ηφαίστειο ταυτόχρονα με τον 14χρονο.
«Ακριβώς τη στιγμή που φτάναμε στο δεύτερο πέρασμα, χτύπησε η καταιγίδα. Έπρεπε να κατασκηνώσουμε δίπλα σε έναν βράχο. Δυστυχώς, ήμασταν μουσκεμένοι και δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να βρούμε καταφύγιο στη σκηνή μας – αυτό μας εμπόδισε να προχωρήσουμε παραπέρα», έγραψε.
Το Ιστακουάτλ θεωρείται τεχνικά δύσκολη ανάβαση. Οι διαδρομές μέχρι την κορυφή του βουνού περιλαμβάνουν χαλαρούς βράχους, απότομες πλαγιές και περιοχές με πάγο και χιόνι, όπως αναφέρει το NeedToKnow. Οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν απότομα ακόμη και το καλοκαίρι. Οι ειδικοί τονίζουν ότι απαιτείται πλήρης ορειβατικός εξοπλισμός και συνοδεία έμπειρων οδηγών και ότι είναι σημαντική η προσαρμογή στο υψόμετρο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
