 |
|
|  Tρίτη 29/7
H "ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ" ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ
Mία επιχειρηματίας,που ασχολείται κυρίως με ορυχεία, ειναι ο πλουσιότερος άνθρωπος τής χώρας
newmoney.gr
Η Αυστραλία είναι μια ήπειρος γεμάτη λευκό φως και επικίνδυνη κοκκινωπή γη. Στην καρδιά αυτού του ωμού και σιωπηλού τόπου μεγάλωσε η γυναίκα που έγινε το πλουσιότερο πρόσωπο της χώρας. Η Τζίνα Ράινχαρτ δεν είναι προϊόν κοσμοπολιτισμού και σχολών διοίκησης επιχειρήσεων. Είναι παιδί της σκόνης, των αποστάσεων και της αυθεντικής αυστραλιανής επαρχίας.
Η ζάμπλουτη “σιδηρά κυρία” της Αυστραλίας είναι η βασίλισσα του υπεδάφους και της σιωπής
Gina Reinhart, o πλουσιότερoς πολίτης της Αυστραλίας. H περιουσία της, σύμφωνα με το Forbes, ξεπερνά τα 30 δισ. δολάρια.
Η 71χρονη σήμερα ζάπλουτη επιχειρηματίας έχτισε όλα αυτά τα χρόνια μια πανοπλία γύρω από τον εαυτό της ως «σιδηρά κυρία» των μεταλλευμάτων. Στην περίπτωσή της, το «σιδηρά» δεν κάνει μόνο λογοπαίγνιο με το μετάλλευμα, την κύρια πηγή του απίστευτου πλούτου της, αλλά και του τραχύ, «σιδερένιου» τρόπου που αντιμετωπίζει τα πάντα: Από τις δουλειές της μέχρι τις σχέσεις της με τα ίδια της τα παιδιά. Παρ’ όλο αυτό το σιδερένιο προσωπείο που έχει επιλέξει να δείχνει, υπάρχουν και (πολλές) στιγμές που δείχνουν ότι όχι μόνο… έχει καρδιά, αλλά και διάθεση προσφοράς στον τόπο της και τους ανθρώπους του.
Η Τζορτζίνα Χόουπ Χάνκοκ γεννήθηκε το 1954 και υπήρξε το μοναχοπαίδι του Λανγκ Χάνκοκ από τον δεύτερο γάμο του. Ο πατέρας της υπήρξε μια ιδιότυπη φιγούρα στην ιστορία της χώρας: εκκεντρικός γεωλόγος και ιδεολόγος του «πρωτογενούς καπιταλισμού». Η Τζίνα μεγάλωσε κυρίως στο Περθ, στην απομακρυσμένη Δυτική Αυστραλία, αλλά οι γονείς της την έπαιρναν συχνά μαζί στα απομακρυσμένα μέρη όπου δούλευε ο πατέρας της. Δηλαδή στα πεδία του Πιλμπάρα, όπου το σιδηρομετάλλευμα «περπατούσε μόνο του», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος.
Φοίτησε στο εξαιρετικά ελίτ σχολείο St. Hilda’s Anglican School for Girls και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, σπουδάζοντας οικονομικά και ιστορία, αν και δεν αποφοίτησε ποτέ. Παράτησε το πανεπιστήμιο στα μέσα της δεκαετίας του 1970 για να συνδράμει στην επιχείρηση του πατέρα της, αν και τότε η «επιχείρηση» ήταν ακόμη περισσότερο όραμα και λιγότερο οργάνωση.
Η σχέση με τον πατέρα της ήταν πυρήνας της ταυτότητάς της: τον αποκαλούσε «ήρωα», «οραματιστή», «πρωτοπόρο», και αργότερα αφιέρωσε πολλά άρθρα και δημόσιες τοποθετήσεις στην αποκατάσταση της υστεροφημίας του. Οι ιστορίες λένε ότι από τα εφηβικά της χρόνια, καθόταν δίπλα του στις διαπραγματεύσεις και μάθαινε τις γεωλογικές παραμέτρους των κοιτασμάτων χωρίς να έχει εξειδικευμένη γνώση. Ο πατέρας της την έβλεπε ως διάδοχο, αλλά και ως φρούριο ενάντια στην «εισβολή» του κράτους στις επιχειρήσεις του. Όταν εκείνος πέθανε το 1992, η εταιρεία Hancock Prospecting ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Χρέη, νομικές εμπλοκές, και ασαφή ιδιοκτησιακά καθεστώτα απειλούσαν το έργο ζωής του.
Η Τζίνα, όμως, αποφάσισε ότι δεν της πάει ο ρόλος της… άτυχης κληρονόμου. Με πείσμα απρόσμενο για τους άντρες συναδέλφους της -και συχνά επιχειρηματικούς της αντιπάλους- κατάφερε να επαναδιαπραγματευτεί συμβόλαια, να ξεκαθαρίσει τις δομές και κυρίως να επενδύσει εκεί όπου άλλοι έβλεπαν μόνον τοπίο και όχι απόδοση. Η μεγάλη ανατροπή ήρθε με το Roy Hill, ένα κολοσσιαίο μεταλλευτικό έργο στην περιοχή Πιλμπάρα, όπου η Ράινχαρτ συγκέντρωσε χρηματοδότηση άνω των 10 δισ. δολαρίων, από Ασιάτες εταίρους και διεθνείς επενδυτές. Το έργο λειτουργεί πλέον ως σύμβολο του αυστραλιανού εξορυκτικού τομέα.
Η κίνηση αυτή ήταν και το κομβικό σημείο της απογείωσης της εταιρείας. Η Τζίνα επένδυσε, μεγάλωσε τα ορυχεία, έψαξε νέες επενδύσεις κι άφησε πίσω της την κρατική στήριξη, που μάταια ζητούσε ο πατέρας της. Όπως λέει η ίδια, υποστηρίζει την «Αυστραλία των παραγωγών», δηλαδή αυτών που εργάζονται, και κατηγορεί το κράτος ότι «πρόδωσε» αυτήν και τον πατέρα της πολλές φορές. Γι’ αυτό και οι σχέσεις της με τις εκάστοτε κυβερνήσεις είναι από τυπικές ως εχθρικές.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
