 |
|
|  Πέμπτη 31/7
31 εξέχοντες Ισραηλινοί καταγγέλλουν την επιβολή λιμοκτονίας
Ζητούν εξοντωτικές κυρώσεις κατά του Ισραήλ
Guardian,zougla.gr
Δεκάδες προσωπικότητες του πνεύματος, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες και διανοούμενοι τού Ισραήλ σε ανοικτή επιστολή που δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα The Guardian κατηγορούν το Τελ Αβίβ για την φρίκη της επιβολής λιμοκτονίας στην Γάζα και καλούν την διεθνή κοινότητα να επιβάλει εξοντωτικές κυρώσεις κατά του Ισραήλ.
Στις 31 προσωπικότητες που υπογράφουν τη επιστολή περιλαμβάνονται ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Yuval Abraham, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, Michael Ben-Yair΄, ο Avraham Burg, πρώην πρόεδρος της Κνεσέτ και επικεφαλής της Jewish Agency και πολλά άλλα πρόσωπα που έχουν τιμηθεί με τις υψηλότερες ισραηλινές διακρίσεις και ανήκουν στον κόσμο της ποίησης, της επιστήμης, της δημοσιογραφίας και του πανεπιστημίου.
Η ζωγράφος Michal Na’aman, οι σκηνοθέτες Ra’anan Alexandrowicz και Samuel Maoz, ο ποιητής Aharon Shabtai και ο χορογράφος Inbal Pinto, υπογράφουν επίσης την επιστολή.
Στην επιστολή κατηγορούν το Ισραήλ ότι «επιβάλλει στους κατοίκους της Γάζας λιμό μέχρι θανάτου και ότι απεργάζεται την βίαιη μετακίνηση εκατομμυρίων» από τον παλαιστινιακό θύλακα.
«Η διεθνής κοινότητα πρέπει να επιβάλει εξοντωτικές κυρώσεις κατά του Ισραήλ μέχρι να σταματήσει την βάρβαρη εκστρατεία και να εφαρμόσει διαρκή εκεχειρία».
Η επιστολή είναι σημαντική για την απερίφραστη καταδίκη του Ισραήλ και διότι σπάει ένα ταμπού ζητώντας τη επιβολή κυρώσεων κατά της χώρας. Προηγήθηκαν οι δύο γνωστές ισραηλινές οργανώσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι B’Tselem και Physicians for Human Rights Israel, έδωσαν στην δημοσιότητα εκθέσεις που καταγγέλλουν ότι το Ισραήλ εφαρμόζει «γενοκτονική» πολιτική κατά των Παλαιστινίων της Γάζας, σπάζοντας ακόμη ένα ταμπού.
Την Κυριακή το κίνημα Reform Judaism, η μεγαλύτερη εβραϊκή οργάνωση στις ΗΠΑ, κατήγγειλε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ένοχη για τον λιμό της Γάζας.
«Κανείς δεν πρέπει να μένει ανεπηρέαστος από την εκτεταμένη πείνα που ζουν χιλιάδες κάτοικοι της Γάζας. Κανείς δεν πρέπει να δαπανά χρόνο συζητώντας τεχνικές διαφορές μεταξύ λιμού και εκτεταμένης πείνας.
Η κατάσταση είναι τρομερή και θανατηφόρα. Ούτε πρέπει να δεχτούμε επιχειρήματα ότι, επειδή η Χαμάς είναι η κύρια αιτία για την οποία πολλοί κάτοικοι της Γάζας είτε λιμοκτονούν είτε βρίσκονται στα πρόθυρα του λιμού, το εβραϊκό κράτος δεν είναι επίσης ένοχο σε αυτή την ανθρωπιστική καταστροφή. Η ύψιστη ηθική απάντηση πρέπει να δοθεί με την αγωνία της καρδιάς μπροστά σε μια τόσο μεγάλης κλίμακας ανθρώπινη τραγωδία.
Ο αποκλεισμός της τροφής, του νερού και της ενέργειας – κυρίως για τα παιδιά – δεν είναι αποδεκτός…Ας μην επιτρέψουμε στην λύπη να γίνει αδιαφορία, ούτε στην αγάπη μας για το Ισραήλ να μας τυφλώσει στις κραυγές των αδύναμων. Ας αρθούμε στην ηθική επιταγή της στιγμής».
Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Εχούντ Ολμερτ είχε καταγγείλει ότι η «ανθρωπιστική πόλη» την οποία ο υπουργός Αμυνας, Ισραελ Κατς πρότεινε να κατασκευασθεί στα ερείπια της Ράφα θα είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης και ότι ο εγκλεισμός των Παλαιστινίων εκεί θα ισοδυναμεί με εθνοκάθαρση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
