 |
|
|  Πέμπτη 31/7
Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
Η Ελλάδα τραγουδά στην Κίνα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη
zougla.gr
Στην καρδιά του Πεκίνου, εκεί όπου οι παλμοί της Ανατολής συναντούν τις ανάσες του κόσμου, αντήχησαν οι μελωδίες του Αιγαίου. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, φτιαγμένη από ήλιο, θάλασσα και ποίηση, ταξίδεψε μακριά από την πατρίδα της, για να φωλιάσει στις ψυχές του κινεζικού κοινού.
Σε μια βραδιά αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, το λυρικό του έργο «ζωντάνεψε» χθες Πέμπτη , για πρώτη φορά, στο θέατρο του Εθνικού Μουσείου της Κίνας, προσφέροντας ένα μουσικό ταξίδι γεμάτο συγκίνηση, ποίηση και βαθιά πολιτισμική σύνδεση και κερδίζοντας τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα του κινεζικού.
Η Τάνια Τσανακλίδου και η Μαρία Παπαγεωργίου, με έξι μουσικούς επί σκηνής, ερμήνευσαν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε ένα κοινό άνω των πεντακοσίων ατόμων, τιμώντας την επιθυμία του «να ακουστεί το έργο του στην Κίνα», μια χώρα που δεν είχε επισκεφθεί ο ίδιος.
Οι δύο ερμηνεύτριες παρουσίασαν τραγούδια του μεγάλου συνθέτη, ενορχηστρωμένα από τη Μαρία Παπαγεωργίου, μετά τη δημιουργική συνεργασία που είχε με τον Μίκη Θεοδωράκη για τον δίσκο «Αλληλογραφία». Μέρος της παράστασης ήταν αφιερωμένο στους Νομπελίστες Έλληνες ποιητές, Γιώργο Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη, που το έργο τους ενέπνευσε τον συνθέτη με την παγκόσμια απήχηση.
Το κινεζικό κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει την ομορφιά της μουσικής και των στίχων των τραγουδιών, που προβάλλονταν στα κινεζικά σε υπέρτιτλους.Η πραγματοποίηση της μουσικής παράστασης στο θέατρο του Εθνικού Μουσείου της Κίνας, αναδεικνύει τον πολυδιάστατο ελληνικό πολιτισμό, καθώς σε διπλανές αίθουσες του θεάτρου που ακούστηκαν η μουσική και τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, φιλοξενείται από τον Νοέμβριο του 2024 η έκθεση του ελληνικού Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου «Οι αμέτρητες όψεις του Ωραίου».
Την παράσταση παρακολούθησαν -μεταξύ άλλων- ο διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Κίνας, Luo Wen Li, πρέσβεις χωρών, διπλωμάτες και υψηλόβαθμοι Κινέζοι αξιωματούχοι. Εκ μέρους της Πρεσβείας της Ελλάδας στην Κίνα, ο Επιτετραμμένος, Πρεσβευτής Σύμβουλος, Αλέξανδρος Βιδούρης, δήλωσε μετά το τέλος της παράστασης: «Η αποψινή μοναδική συναυλία με τα διαχρονικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη, έρχεται να συμπληρώσει μια μουσική ‘όψη του Ωραίου’ στο φιλόξενο Εθνικό Μουσείο της Κίνας και να δώσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα στο κινεζικό κοινό για τον ελληνικό πολιτισμό, συνδυάζοντας το αρχαίο με το σύγχρονο σε μια ενιαία πολιτιστική συνέχεια».
Μετά τη Σαγκάη, το Πεκίνο είναι ο δεύτερος σταθμός της περιοδείας της μουσικής παράστασης «Αλληλογραφία», ενώ ακολουθεί η Ναντσάνγκ στην νότια Κίνα.
Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα και την οικονομική στήριξη του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού, έχει τη στήριξη της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Κίνα, ενώ ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού είναι «χρυσός» χορηγός.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
