 |
|
|  Tετάρτη 20/8
Ο Πούτιν αγόρασε νέα μοτοσικλέτα για κάτοικο τής Αλάσκας που παραπονέθηκε για τις κυρώσεις
zougla.gr
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αγόρασε μια ολοκαίνουργια ρωσική μοτοσικλέτα για έναν άνδρα της Αλάσκας, που παραπονέθηκε ότι το δικό του μοντέλο, ήταν πλέον αδύνατον να επισκευαστεί εξαιτίας των κυρώσεων των ΗΠΑ.
Ο Μαρκ Γουόρεν παρέλαβε τα κλειδιά της νέας μοτοσικλέτας URAL στο χώρο στάθμευσης ενός ξενοδοχείου στο Άνκορεϊτζ, όπου η ρωσική αντιπροσωπεία έμεινε κατά τη διάρκεια της συνάντησης της περασμένης εβδομάδας, μεταξύ του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ντόναλντ Τραμπ.
Ένα ρωσικό κρατικό τηλεοπτικό συνεργείο, έκανε βόλτες στους δρόμους του Άνκορεϊτζ, όταν σταμάτησε να θαυμάσει την Σοβιετικής εποχής μοτοσικλέτα τού Γουόρεν.
Τότε αυτός παραπονέθηκε στους δημοσιογράφους από τη Ρωσία, ότι οι επισκευές στη μοτοσικλέτα του είχαν γίνει όλο και πιο δαπανηρές, και ήταν σχεδόν αδύνατον να βρει νέα εξαρτήματα λόγω κυρώσεων στη Ρωσία.
Η μοτοσικλέτα του είναι κατασκευασμένη από την URAL, της οποίας το αρχικό εργοστάσιο ιδρύθηκε το 1941 σε αυτό που τότε ήταν Σοβιετική Ρωσία.
«Έτσι για σένα, αν επιλύσουν αυτή τη σύγκρουση εδώ στην Αλάσκα, εννοώ ο Πούτιν και ο Τραμπ, θα είναι καλό;» τον ρώτησε ένας από τους δημοσιογράφους.
Λίγες μέρες αργότερα, του δόθηκαν τα κλειδιά για μια ολοκαίνουργια μοτοσικλέτα του URAL Sidecar.
«Πρέπει να πω ότι αυτό είναι ένα προσωπικό δώρο από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας», δήλωσε ο Αντρέι Λεντένεφ, υπάλληλος της ρωσικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον, που του έδωσε το δώρο.
Μπροστά στο φακό των ρωσικών κρατικών τηλεοπτικών καμερών, ο Γουόρεν έδειξε έκπληκτος καθώς έμαθε για τον νέο του ευεργέτη. Κατάφερε να πει μόνο λίγα λόγια, κουνώντας το κεφάλι: «Πολύ καλό».
Σε ένα βίντεο που προβλήθηκε στα ρωσικά κρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία πλαισιώνουν το δώρο ως σύμβολο της γενναιοδωρίας και της καλής θέλησης του Πούτιν, ο Γουόρεν πήγε στη συνέχεια βόλτα με τη νέα του μηχανή – με τον Λεντένεφ σκαρφαλωμένο πίσω του – για μια μικρή δοκιμή.
«Εδώ είναι μια πρώτη βόλτα με το νέο URAL, ένα ρωσικό όχημα στη ρωσική Αμερική κάτω από τη σκιά ενός ρωσικού δέντρου σημύδας», σχολίασε ένας ανταποκριτής του Ρωσία-1, αναφερόμενος στην ιστορία της Αλάσκας ως μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ο Γουόρεν δήλωσε: «Ω, είναι η νύχτα με τη μέρα, τρέχει πολύ πιο ομαλά και είναι πολύ πιο ευχάριστη, μου αρέσει και η παλιά μου, αλλά αυτή είναι προφανώς πολύ καλύτερη, είναι νεότερη, είναι πιο ακριβής στον έλεγχο, είμαι άφωνος, είναι εκπληκτική».
Ίσως χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, η ιστορία του εμφανίστηκε ως απόσπασμα σε εκπομπή ρωσικού καναλιού, σχετικά με το πώς οι δυτικές κυρώσεις μετά τον πόλεμο της Ρωσίας με την Ουκρανία, έχουν επηρεάσει τους απλούς Αμερικανούς.
Αυτές οι μοτοσικλέτες, γνωστές για τα διακριτικά sidecars τους, αρχικά αναπτύχθηκαν για να χρησιμοποιηθούν από τον σοβιετικό στρατό, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στο ανατολικό μέτωπο, και αργότερα προσαρμόστηκαν για πολιτική χρήση.
Η URAL, η οποία σήμερα εδρεύει στην πολιτεία της Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι όλες οι μοτοσικλέτες τους συναρμολογούνται τώρα στο Καζακστάν.
Η εταιρεία, η οποία καταγγέλλει την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τράβηξε όλη την παραγωγή της από τη Ρωσία τον Μάρτιο του 2022, όταν βρέθηκε σε στάση εξαιτίας της αδυναμίας εξαγωγής μοτοσικλετών από τη Ρωσία χάρη στις κυρώσεις.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
