 |
|
|  Παρασκευή 22/8
ΤΑΞΙΔΙΑ
Το αεροπλάνο φθηνότερο από το τρένο στην Ευρώπη
Greenpeace,zougla.gr
Το ταξίδι με το τρένο, σε σύγκριση με το αεροπλάνο, κατά μήκος της Ευρώπης είναι ακριβότερο στο 54% των περιπτώσεων, σύμφωνα με μία μελέτη που δημοσίευσε την Πέμπτη η Greenpeace Europe.
Η μη κυβερνητική οργάνωση ανέλυσε 109 διασυνοριακά ταξίδια και 33 ταξίδια μέσα στην ίδια χώρα. Σε όλες τις περιπτώσεις, το δρομολόγιο με τρένο ήταν «λογικά» εφικτό, είτε κατά τη διάρκεια της ημέρας είτε κατά διάρκεια της νύχτας.
Το τρένο είναι έως και 26 φορές ακριβότερο σε σύγκριση με το αεροπλάνο, σύμφωνα με τις συγκρίσεις που έκανε η Greenpeace, η οποία επικαλείται το ακραίο παράδειγμα μιας διαδρομής Βαρκελώνη-Λονδίνο, που έχει κλειστεί πριν από έναν μήνα: 389 ευρώ για το τρένο έναντι... 14,99 ευρώ για το αεροσκάφος.
«Είναι σαφές πως οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να πάρουν το αεροπλάνο για να ταξιδέψουν στην Ευρώπη, ακόμα κι όταν υπάρχει μια προσιτή σιδηροδρομική σύνδεση», επισημαίνει η περιβαλλοντική μκο.
Η Γαλλία είναι η χώρα όπου τα διασυνοριακά σιδηροδρομικά ταξίδια είναι ακριβότερα σε σύγκριση με τις πτήσεις, όπου «το 95% όλων των δρομολογίων ήταν ακριβότερο τουλάχιστον 6 στις 9 ημέρες», σύμφωνα με την ίδια έκθεση.
Τα νυχτερινά τρένα συνιστούν, σύμφωνα με τη ΜΚΟ, «την καλύτερη επιλογή για τις διαδρομές μεγάλης απόστασης που σέβονται το κλίμα», ακόμα κι αν είναι «σε γενικές γραμμές ακριβότερες» από τις πτήσεις χαμηλού κόστους.
Η Greenpeace ελπίζει οι σιδηροδρομικές μεταφορές να γίνουν «συστηματικά φθηνότερες σε όλες τις διαδρομές κατά μήκος της Ευρώπης» και καταγγέλλει το γεγονός ότι η κηροζίνη δεν φορολογείται, την ώρα που «οι σιδηροδρομικές εταιρείες υπόκεινται σε φόρους για την ενέργεια, σε ΦΠΑ και σε υψηλά τέλη πρόσβασης σε πολλές χώρες».
Αντιθέτως, σε εθνική κλίμακα, οι σιδηροδρομικές συνδέσεις είναι λιγότερο ακριβές από εκείνες με το αεροπλάνο για ένα «70% εξ αυτών», σύμφωνα με την Greenpeace Europe.
Το τρένο είναι ένα από τα μέσα μεταφοράς με τις λιγότερες εκπομπές CO2 ανά επιβάτη-χιλιόμετρο, σε αντίθεση με το αεροπλάνο που είναι πιο ρυπογόνο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
