 |
|
|  Τρίτη 26/8
ΠΕΝΤΕ ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΝΕKΡΟΙ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
... από ισραηλινά πλήγματα σε νοσοκομείο – Η Ένωση Ξένου Τύπου απαιτεί εξηγήσεις από το Ισραήλ
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Πέντε δημοσιογράφοι, ορισμένοι από τους οποίους συνεργάζονταν με το Al Jazeera, το Reuters και το AP, σκοτώθηκαν την Δευτέρα από ισραηλινά πλήγματα σε ένα νοσοκομείο στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας που προκάλεσε συνολικά τον θάνατο 20 ανθρώπων, όπως ανακοίνωσε η Πολιτική Προστασία του παλαιστινιακού θύλακα. H Ένωση Ξένου Τύπου στην Ιερουσαλήμ (FPA) απαίτησε «εξηγήσεις» εκ μέρους των ισραηλινών αρχών μετά την ανακοίνωση του θανάτου των δημοσιογράφων.
Το καταριανό δίκτυο Al Jazeera, το καναδοβρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Reuters και το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων Associated Press εξέφρασαν σε χωριστές ανακοινώσει τη θλίψη τους για τον θάνατο συνεργατών τους.
Ο ισραηλινός στρατός παραδέχθηκε ότι εξαπέλυσε «πλήγμα στην περιοχή του νοσοκομείου Νάσερ» και ανακοίνωσε «έρευνα». Εκφράζοντας λύπη για «τυχόν σωματική βλάβη που προκλήθηκε σε μη εμπλεκόμενα άτομα», δήλωσε ότι «δεν θέτει επί τούτου στο στόχαστρο τους δημοσιογράφους».
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο, το νοσοκομείο Νάσερ της Χαν Γιούνις επλήγη δύο φορές από τον ισραηλινό στρατό, αρχικά από εκρηκτικό μη επανδρωμένο εναέριο όχημα (drone) και στη συνέχεια από αεροπορικό βομβαρδισμό την ώρα που απομακρύνονταν οι τραυματίες.
Δεδομένων των περιορισμών που επιβάλλει στα ΜΜΕ το Ισραήλ στη Γάζα και των δυσκολιών πρόσβασης στο πεδίο, το Γαλλικό Πρακτορείο σημειώνει πως δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα τους απολογισμούς και δηλώσεις είτε της Πολιτικής Προστασίας είτε του ισραηλινού στρατού.
Το Al Jazeera ανακοίνωσε τον θάνατο επί τόπου ενός φωτοειδησεογράφου και φωτορεπόρτερ του, του Μοχαμάντ Σαλάμα, δύο εβδομάδες αφότου έχασε τέσσερις δημοσιογράφους και δύο συνεργάτες, σε στοχευμένο πλήγμα του ισραηλινού στρατού που κατηγορούσε έναν από αυτούς ότι ήταν ενεργό μέλος της ένοπλης πτέρυγας της παλαιστινιακής ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς. Η τελευταία είχε απορρίψει αυτόν τον ισχυρισμό.
«Με θλίψη μάθαμε τον θάνατο του Χόσαμ αλ Μάσρι, συνεργάτη του Reuters, και τα τραύματα που προκλήθηκαν σε έναν άλλον συνεργάτη μας, τον Χάτεμ Χάλεντ, στη διάρκεια ισραηλινών πληγμάτων εναντίον του νοσοκομείου Νάσερ», ανέφερε σε μια ανακοίνωση εκπρόσωπος του καναδοβρετανικού πρακτορείου ειδήσεων.
Από την πλευρά του, το Associated Press εξέφρασε τη θλίψη του για τον θάνατο της Μαριάμ Ντάγκα, 33 ετών, ανεξάρτητης φωτοειδησεογράφου η οποία συνεργαζόταν με το πρακτορείο από την έναρξη του πολέμου. Η δημοσιογράφος δεν ήταν σε αποστολή για το πρακτορείο την ώρα των γεγονότων, διευκρίνισε.
Το συνδικάτο Παλαιστίνιων δημοσιογράφων ανακοίνωσε ότι άλλα δύο θύματα ήταν ο Μοάζ Αμπού Τάχα και ο Άχμαντ Αμπού Αζίζ.
Σύμφωνα με δημοσιογράφο τού Γαλλικού Πρακτορείου στη Γάζα, ο τελευταίος εργαζόταν για παλαιστινιακά και διεθνή μέσα ενημέρωσης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
