 |
|
|  Τετάρτη 27/8
Γυναίκα που αυτοπαγιδευτηκε απο λάθος σε δωμάτιο,κάπου στην Κίνα, σώθηκε χάρη σε μήνυμα που έγραψε με το αίμα της...
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Μια γυναίκα που είχε παγιδευτεί για 30 ώρες σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο στην Κίνα διασώθηκε αφού πέταξε από το παράθυρο ένα μήνυμα που είχε γράψει με αίμα σε ένα μαξιλάρι, σύμφωνα με ανακοίνωση της τοπικής κυβέρνησης.
Η γυναίκα, η οποία κατονομάζεται μόνο με το επώνυμό της, Ζου, καθάριζε έναν ξενώνα στην επαρχία Σετσουάν, στη δυτική Κίνα, όταν μπήκε σε ένα δωμάτιο χωρίς το τηλέφωνό της, σύμφωνα με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Δημοτικής Αρχής της πόλης Λεσάν, στα μέσα Αυγούστου.
Η πόρτα δεν μπορούσε να ανοίξει από μέσα λόγω ελαττωματικής κλειδαριάς. Μόλις μπήκε μέσα, η Ζου παγιδεύτηκε χωρίς φαγητό ή πρόσβαση σε τουαλέτα στον έκτο όροφο του κτηρίου.
Μετά από μιάμιση μέρα και πολλές προσπάθειες διαφυγής, «απελπισμένη, δάγκωσε το δάχτυλό της και χρησιμοποίησε το αίμα της για να γράψει ‘110625’ σε ένα μαξιλάρι, το οποίο πέταξε από το παράθυρο», ανέφερε η τοπική κυβέρνηση. Ο αριθμός «625» είναι ο αριθμός του δωματίου στο οποίο είχε παγιδευτεί η Ζου. Ο αριθμός «110» αντιστοιχεί στον αριθμό έκτακτης ανάγκης στην Κίνα.
Ένας διανομέας φαγητού, ο Ζανγκ Κουν, εντόπισε το μήνυμα και κάλεσε αμέσως την Αστυνομία.
«Φοβήθηκα, αλλά όταν είδα τον αριθμό «110» στο μαξιλάρι, συνειδητοποίησα ότι μπορεί να ήταν μια κραυγή για βοήθεια», δήλωσε ο Ζανγκ.
Στη συνέχεια, η Αστυνομία παραβίασε την πόρτα, απελευθερώνοντας την Ζου. Βίντεο που δημοσιεύθηκαν από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης την εμφανίζουν ατημέλητη να ευχαριστεί τους αστυνομικούς.
«Πήγα εκεί χθες το πρωί και έχει περάσει μια μέρα και μια νύχτα», λέει η γυναίκα στο βίντεο.
Ο Ζανγκ, ο διανομέας, έλαβε 3.000 γιουάν (361 ευρώ) από τις Αρχές του Λεσάν για τον ρόλο του στη διάσωση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
