 |
|
|  Τετάρτη 27/8
Εκλογές στη Βολιβία
Κόμματα τής δεξιάς κυρίαρχα στο νέο κοινοβούλιο
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η δεξιά εξασφαλίζει απόλυτη πλειοψηφία στο επόμενο κοινοβούλιο της Βολιβίας, καθώς η διασπασμένη αριστερά, στην εξουσία για είκοσι χρόνια στο κράτος των Άνδεων, υπέστη πανωλεθρία στις γενικές εκλογές της 17ης Αυγούστου, δείχνουν τα οριστικά αποτελέσματα που έδωσε στη δημοσιότητα η εφορευτική επιτροπή, το ανώτατο εκλογοδικείο (TSE), χθες Τρίτη.
Τα κόμματα των δύο υποψηφίων που αναδείχθηκαν επικρατέστεροι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, του κεντροδεξιού γερουσιαστή Ροδρίγο Πας και του δεξιού πρώην προέδρου Χόρχε Κιρόγα, θα ελέγχουν τόσο τη Βουλή, όσο και τη Γερουσία.
Οι δυο τους θα αναμετρηθούν στον δεύτερο γύρο της 19ης Οκτωβρίου για το ανώτατο αξίωμα.
Η εξουσία θα αλλάξει χέρια έπειτα από δύο δεκαετίες κυριαρχίας του Κινήματος προς τον Σοσιαλισμό (MAS) του οποίου ηγήθηκε αρχικά ο πρώην πρόεδρος Έβο Μοράλες (2006-2019), κατόπιν ο απερχόμενος πρόεδρος Λουίς Άρσε — οι δυο τους πλέον βρίσκονται σε σκληρή σύγκρουση.
Στο νέο κοινοβούλιο, τέσσερα κόμματα της δεξιάς θα καταλάβουν 119 από τις 130 έδρες της κάτω Βουλής και τις 36 έδρες της Γερουσίας ανεξαιρέτως.
Τη μεγαλύτερη ισχύ θα έχει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (PDC) του Πας, που εκπλήσσοντας πολλούς αναδείχτηκε νικητής του πρώτου γύρου: θα καταλάβει 49 έδρες στην Βουλή και 16 στη Γερουσία. Δεύτερη δύναμη θα είναι το κόμμα του Κιρόγα, θα καταλάβει 39 έδρες στη Βουλή και 12 στη Γερουσία.
Η Λαϊκή Συμμαχία, ο σχηματισμός του υποψήφιου της αριστεράς Ανδρόνικο Ροδρίγκες, θα καταλάβει 8 έδρες στη Βουλή. Το μέχρι τώρα κυρίαρχο MAS δεν θα καταλάβει παρά 2 –από 75–, ενώ δεν είδε κανέναν από τους 21 γερουσιαστές του να διατηρεί την έδρα του.
Οι εκλογές οργανώθηκαν με φόντο τη βαθιά οικονομική κρίση, με πιο οδυνηρές εκφάνσεις την έλλειψη καυσίμων και συναλλάγματος.
Η κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου Άρσε, ο οποίος αποφάσισε να μη θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία, σχεδόν εξάντλησε τα αποθέματα συναλλάγματος της χώρας στην προσπάθεια να υποστηριχτεί η πολιτική επιδοτήσεων των τιμών των καυσίμων.
Ο πληθωρισμός, στο 25% σε ετήσια βάση, βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τουλάχιστον 17 χρόνων.
Οι υποστηρικτές του Έβο Μοράλες, που φιλοδοξούσε να διεκδικήσει τέταρτη θητεία, αλλά αποφασίστηκε πως δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής και είναι αντιμέτωπος με ένταλμα σύλληψης, δεν κατάφερε να εγγράψει κόμμα και να παρουσιάσει υποψηφίους. Θα βρεθεί χωρίς αντιπροσώπους στο κοινοβούλιο της Βολιβίας για πρώτη φορά από το 2002.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον αποκλεισμό του, ο αυτόχθονας ιστορικός ηγέτης των κοκαλέρος, των καλλιεργητών κόκας, ενεθάρρυνε την άκυρη ψήφο στον πρώτο γύρο των εκλογών. Κατά τα επίσημα αποτελέσματα, οι άκυρες ψήφοι έφθασαν το 19,2%, επίπεδο άνευ ιστορικού προηγουμένου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
