 |
|
|  Κυριακή 31/8
Wall Street Journal
Ο Τραμπ μετονομάζει το Εθνικής Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου
WSJ,zougla.gr
Η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί σχέδια για τη μετονομασία του υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου, σύμφωνα με δημοσίευμα του Wall Street Journal το Σάββατο , το οποίο επικαλείται πηγή από τον Λευκό Οίκο.
Η επαναφορά του ονόματος υπουργείου Πολέμου για το μεγαλύτερο υπουργείο της κυβέρνησης, θα απαιτούσε την έγκριση του Κογκρέσου, αλλά ο Λευκός Οίκος εξετάζει εναλλακτικές μεθόδους για την εφαρμογή της αλλαγής, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιθυμεί να μετονομάσει το υπουργείο Άμυνας σε Υπουργείο Πολέμου, καθώς όπως δήλωσε θεωρεί ότι οι ΗΠΑ είχαν μια «απίστευτη ιστορία νικών» στους πολέμους που διεξήχθησαν υπό την παλιά ονομασία.
«Το ονομάζουμε Υπουργείο Άμυνας, αλλά μεταξύ μας, νομίζω ότι θα αλλάξουμε το όνομα», είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνάντησής του με τον πρόεδρο της Νότιας Κορέας Λι Τζάε-μιουνγκ στον Λευκό Οίκο.
Σε ξεχωριστή εκδήλωση στο Λευκό Οίκο την ίδια ημέρα, ο Τραμπ είχε δηλώσει ότι θέλει την αλλαγή ονόματος επειδή «θέλουμε άμυνα, αλλά θέλουμε και την επίθεση». Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, αναφέρθηκε στον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ως «υπουργό Πολέμου», λέγοντας ότι το όνομα του υπουργείου είχε αλλάξει εξαιτίας της πολιτικής ορθότητας.
Όμως, σύμφωνα με μελετητές εθνικής ασφάλειας και αρχεία της κυβέρνησης του προέδρου Χάρι Σ. Τρούμαν, δεν ισχύει αυτό. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, ο Τρούμαν οργάνωσε μια ευρεία αναδιοργάνωση του παλαιού υπουργείου Πολέμου – το οποίο μετατράπηκε σε Υπουργείο Άμυνας το 1949 – με σκοπό τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας στην εθνική ασφάλεια και της συνοχής μεταξύ του Στρατού και του Ναυτικού, τα οποία υπάγονταν σε ανεξάρτητα υπουργεία.
«Το θέμα ήταν ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός για τη διαχείριση της δύναμης στο μέλλον, με πρωταρχικό στόχο την άμυνα και όχι τον πόλεμο, ο οποίος θεωρούνταν επιθετική πράξη, μετά τις φρικαλεότητες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», δήλωσε ο Krister Knapp, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
